M@ma's en p@pa's bespreken alles online

Bedtijden, luierobsessies , zakgeld: ouders bespreken alles op online forums. Met wildvreemden. Hoe onzeker zijn papa en mama?

Eric J. heeft een meningsverschil met zijn vrouw over hun zoon (4). Op het forum van de website Ouders.nl schrijft hij:

‘Mijn zoontje wil soms helpen met koken. Of in ieder geval in de pannen kijken en roeren. Ik wil hem niet in de buurt hebben van het gasfornuis, vanwege de kans op ongelukken. Mijn vrouw noemt mij een angsthaas. Ik vind haar roekeloos. Wat vinden jullie?’

De forumbezoekers in de categorie ‘Peutertijd (2 tot 4 jaar)’ weten wel raad met dit dilemma.

Zo schrijft Lotus: ‘Mijn zoontje mag helpen, maar dan met de koude dingen. Dus groente wassen en in een pan doen, sla maken. Zo leren ze met eten om te gaan. ’

De dochter van Angela mag: ‘Aardappels in de pan doen, gesneden groenten wassen, deeg kneden voor koekjes en sausjes roeren – vanaf het moment dat het dametje met behulp van het Bekväm-krukje boven het aanrecht uit kon komen, dus met twee jaar ongeveer.’

En Ilona reageert: ‘Ook hier helpt dochter mee in de keuken. Ik vind het gezellig en het houdt haar lekker bezig. Het is vooral een kwestie van langzaam opbouwen en vertrouwen krijgen in wat je kind kan. Overigens heb ik het alleenrecht op het fornuis en de pannen. Ik sta tussen dochter en het fornuis in, net als de andere mama’s.’

Op Ouders.nl, de website van de oudercommunity Ouders Online, schrijven vaders en moeders maandelijks 30 duizend van zulke berichten met daarin hun vragen, twijfels, opmerkingen, tips en trucs over de opvoeding van hun kinderen.

Dat doen ze ook op jmouders.nl (hoort bij het tijdschrift J/M), of opvoedendoejezo.kro.nl (hoort bij televisieprogramma Opvoeden doe je zo, maar de site wordt niet meer bijgewerkt), en op het forum van Psychologie Magazine met als titel: ‘Word een goede opvoeder.’ Zorgvaders kunnen terecht op het forum van huismannen.nl. En op sites als opvoedadvies.nl, onlinepedagoog.nl of opvoedkundige.nl bieden orthopedagogen tegen betaling hun diensten aan.

Vaders en moeders zoeken in de virtuele wereld naar steun bij hun opvoedkundige worstelingen. Ze kruipen ’s avonds massaal achter het beeldscherm om wildvreemden op de hoogte te brengen van hun twijfels over poepgedrag, bedtijd, hoogte van het zakgeld.

Onzeker?
Zijn ouders zo onzeker over hun opvoedkundige prestaties? Nee, blijkt uit het jaarrapport 2008 van de Landelijke Jeugdmonitor van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Bijna alle ouders (94 procent) met thuiswonende kinderen van 4 tot 18 jaar zijn tevreden met de manier waarop ze opvoeden.

Ondanks die tevredenheid is er behoefte aan professionele ondersteuning. Eén op de tien ouders zegt de opvoeding niet goed alleen aan te kunnen. Vooral alleenstaande ouders worstelen ermee.

Het zou pas gek zijn als ouders zich niet onzeker zouden voelen, zegt Justine Pardoen (49), oprichter en forumbeheerder van Ouders Online. ‘Als je een kind krijgt, is je natuurlijke gedachte: oei, hoe ga ik dat doen? Het is ook nogal wat, ouder worden. Daarover wil je met andere mensen praten die zulke gedachten herkennen.’

Dat vaders en moeders massaal naar de website komen die Pardoen in 1996 met echtgenoot Henk Boeke (52) oprichtte, is geen bewijs dat ouders tegenwoordig extra onzeker zouden zijn, zegt ze.

Pardoen: ‘Dat is volstrekte onzin. De meeste dingen doen jonge ouders vanzelf goed. Door aan anderen te vragen: hoe doe jij dat nou, door hardop na te denken en je eigen ideeën op te schrijven over opvoeding, scherp je je bewustzijn. Zo krijg je het steeds beter op een rijtje.’

Druk
Orthopedagoog Eveline Groeneveld (27): ‘Ouders hebben het druk. Met hun carrière, hun vrienden, het ouderschap. Ze willen alle rollen goed vervullen. Daarom stappen ze met een probleem sneller naar een hulpverlener dan dat ze er eerst zelf uren aan besteden. Bovendien kunnen ze ’s avonds en in het weekeinde hun vraag stellen.’

Samen met een collega begon zij ruim een jaar geleden de site onlinepedagoog.nl, met de ondertitel: ‘Soms kunt u wel een steuntje in de rug gebruiken.’ Zij krijgen enkele tientallen aanvragen per week, waarvan zo’n 15 procent via de chat; de vrager krijgt dan direct antwoord.

Groeneveld: ‘De meeste ouders kunnen het prima zelf, ze hebben alleen tijdelijk even wat hulp nodig. Na 2 of 3 gesprekken kunnen ze er weer jarenlang zelf tegenaan. Wij geven ook alleen kortdurende hulp. Bij hele zware problemen verwijzen wij door naar anderen.’

Tamar de Vos (36) begon in 2000 met de site opvoedadvies.nl. In het begin kreeg ze zo af en toe eens een vraag, inmiddels trekt haar site 2000 bezoekers per dag. Zij denkt dat de ouders die haar mailen hun problemen niet ernstig genoeg vinden om naar de huisarts of het Riagg te stappen. Maar ze willen zich er ook niet bij neerleggen dat ze vastlopen en zoeken dus bij haar tips en adviezen. Bovendien: ‘Internet is voor iedereen inmiddels dé manier om informatie te zoeken.’

Dat is ook wat Justine Pardoen en Henk Boeke van Ouders Online in de afgelopen jaren hebben ondervonden. Boeke: ‘Internet is allang niet meer een speeltje van hoger opgeleiden. Wij merken dat veel ouders dankzij het internet uit een isolement zijn gekomen.’

Het aantal allochtone ouders dat de site gebruikt, neemt jaarlijks toe, zegt Boeke. Bij het begin van Ouders Online in 1996 was 0 procent van de ouders allochtoon, inmiddels is dat 8 procent.

Het internet is ook een uitkomst voor ouders die vanwege sociale blokkades niet zo makkelijk andere ouders aanschieten op het schoolplein, merkt de redactie van Ouders Online. Pardoen: ‘Wij horen dat buiten het forum om van onze bezoekers. Een vrouw van 120 kilo die in het dagelijks leven niet naar buiten gaat, kan op de site zonder problemen met collega-ouders van gedachten wisselen.’

Pardoen begrijpt goed dat het prettig is voor ouders persoonlijke zaken met wildvreemden te bespreken. ‘Soms wil je even niet met je buurvrouw, je schoonzus of je moeder praten. Met hen kun je veel delen, maar niet alles. Op onze site zien we dat zelfs mensen die vaak komen zich zo nu en dan een andere nickname aanmeten. Sommige vragen stel je makkelijker in anonimiteit.’

En dus gaat het op de website om grote en kleine problemen van baby, peuter, kleuter, puber of jongvolwassene (een onlangs toegevoegde categorie).

Luierobsessie
De dochter van Myra bijvoorbeeld is ‘een schat van een meid’, maar heeft een luierobsessie. En de 15-jarige zoon van Minnie63 vertelde vorige week ‘plotsklaps tussen de soep en de piepers door dat hij biseksueel is’.

Gula tikt iets vrolijks: ‘Even n vraagje over het wisselen, zijn jullie kids van 6 al aan het wisselen? Bij mij dus niet....?? ook geen losse tand te bekennen... terwijl er in zijn klas al diverse met van die gaten in hun mond lopen ;-) Zijn er hier ook kids van 6 (of misschien wel ouder?) die nog geen tekenen van wisselen vertonen? Aldus n nieuwsgierige Gula :-)’

Maar ouders zijn echt niet hulpbehoevend – Justine Pardoen (Ouders Online) wil het nog maar eens benadrukken. ‘Dat idee is ontstaan door de hulpverleningscultuur waarin we leven; elke stap die we doen moet onder begeleiding van een deskundige. Zaken rond ouderschap worden altijd besproken in termen van een probleem. Probleemterreur, noem ik dat.

‘Ik vind dat gevaarlijk. Ik hoor nu al van twintigers dat ze geen zin hebben in een kind, omdat het ze zo ingewikkeld lijkt. Zij zeggen: dat kan ik nooit! Terwijl het zo vanzelfsprekend is.

Even n vraag over jullie kid ;-( (Yvonne Kroese) Beeld
Even n vraag over jullie kid ;-( (Yvonne Kroese)
Meer over