FilmrecensieTrue Mothers

Lyrisch drama True Mothers biedt fijnbesnaarde kijk op het moederschap ★★★☆☆

De delicate speelfilm van de Japanse regisseur Naomi Kawase gaat over de twee moeders van het jongetje Asato: de ene is zijn biologische moeder, de andere heeft hem geadopteerd.

True Mothers. Beeld
True Mothers.

Sinds ze in 1997 met haar zachtzinnige speelfilmdebuut Suzaku de Gouden Camera won in Cannes, heeft de Japanse filmmaker Naomi Kawase een flinke schare liefhebbers aan zich gebonden. Die trouwe fans stelt ze zelden of nooit teleur, ondanks een indrukwekkende output aan speelfilms en documentaires.

Typisch voor Kawase (The Mourning ­Forest, An, Radiance) is de afwezigheid van cynisme. Haar films gaan over vergankelijkheid, toewijding, de helende kracht van de natuur, de zoektocht naar hoop en schoonheid – en dat altijd in volle ernst, vanuit de overtuiging dat er geen verdriet is dat niet geheeld kan worden.

Zelfs een zwartkijker moet daar wel bewondering voor krijgen. Ook True Mothers, haar elfde speelfilm, getuigt van Kawases oprechte en milde blik. De nieuwe dramafilm, naar een roman van Mizuki Tsujimura, gaat over een adoptie, die vanuit twee perspectieven wordt gevolgd. De ongewild kinderloze Satoko en Kiyokazu zijn dolblij wanneer ze de ouders worden van Asato, terwijl de piepjonge Hikari, de biologische moeder van het jongetje, in de jaren na de bevalling een steeds groter gemis ervaart. Hun wegen kruisen elkaar voor de tweede keer wanneer Asato een kleuter is.

Kawase voegt een vleugje mysterie toe. Ís de jonge vrouw die plotseling bij Satoko en Kiyokazu op de stoep staat wel Hikari? Of is het iemand die zich voor haar uitgeeft? Door heen en weer te springen in de tijd, geeft Kawase lange tijd ruimte aan beide mogelijkheden. Voor de plot is het niet zo belangrijk, maar het brengt welkome spanning in het kalm vertelde verhaal.

Uiteindelijk draait True Mothers vooral om de innerlijke reis van de personages, waarbij de twee moeders – de brave, on­zekere Satoko en de opstandige Hikari – centraal staan. Hikari, die per ongeluk zwanger is geworden van haar eerste vriendje, wordt door haar familie gedwongen haar kind af te staan. Satoko denkt op haar beurt dat de baby voor haar bestemd is, beïnvloed als ze is door de zalvende woorden van de directeur van het adoptiebureau: ‘Bij ons zoeken ouders geen kind uit, maar vinden kinderen hun ouders.’

Ook die directeur heeft overigens alleen maar goede bedoelingen. Ze runt haar instelling, waar verstoten tienermoeders naartoe komen om te bevallen, op een idyllisch gelegen eiland en is voor iedereen als een moeder. Bijna te mooi om waar te zijn – ook dat is een kenmerk van Kawases films, net als haar lyrische stijl met een flinke ­dosis sentiment.

Toch blijft True Mothers grotendeels ­geloofwaardig, vooral als een fijn­besnaarde kijk op het moederschap. De ­tegenstrijdige kanten daarvan – hechten en loslaten – spiegelen elkaar fraai in dit zorgvuldig ­geacteerde, delicate drama.

True Mothers

Drama

★★★☆☆

Regie Naomi Kawase

Met Hiromi Nagasaku, Arata Iura, Aju Makita.

140 min., te zien op Picl.

Meer over