Drama

Lucía y el sexo

Gekunsteld spel met willoze personages

Pauline Kleijer

Lucía, serveerster in Madrid, heeft een boek gelezen dat ze zó mooi vond, dat ze stapelverliefd is geworden op de schrijver. Ze wacht hem op in een café, spreekt hem aan en binnen de kortste keren hebben de twee een serieuze relatie.

Zo gaat dat in de films van de Spanjaard Julio Medem: als je iets of iemand wilt - een lotsbestemming meent te ontwaren - dien je het toeval een handje te helpen. Maar dat betekent niet dat alles vervolgens vanzelf helemaal goed komt.

De twee geliefden in Los amantes del círculo polar, Medems vorige film, moesten half Europa doorkruisen om elkaar terug te vinden, nadat ze elkaar in Madrid op een haar na hadden gemist. Ook voor Lucía (Paz Vega) staan er na het voorspoedige begin heel wat omwegen op het programma, en met een schrijver als vriend kan zij bovendien niet verwachten zelf vat te blijven houden op de gebeurtenissen.

Die schrijver, Lorenzo, is bezig met een roman waarin Lucía voorkomt, evenals Elena, een vrouw met wie hij jaren eerder een romantische nacht op een eiland heeft doorgebracht. En Luna, het meisje dat uit die ene nacht is voortgekomen, en Carlos, een ex-pornoster en sportduiker, en nog een paar al of niet werkelijk bestaande figuren.

Het is een doorzichtige truc, de manipulatieve rol van Lorenzo, schepper van fictie. Natuurlijk probeert Medem ermee te maskeren dat hijzelf degene is die de lijnen van het verhaal uitwerpt. Omdat hij weet dat zijn publiek niet van losse eindjes houdt, legt hij her en der wat knopen, maar met een nederig voorbehoud: bevalt het niet, dan kan het ook anders.

De regisseur is dol op cirkelbewegingen, kreeftengangen en palindromen - zijn eigen naam is er één - en zal nooit een verhaal zomaar laten beginnen of ophouden.

In Lucía y el sexo zit een gat, letterlijk en figuurlijk: op het eiland waar de film zich afspeelt, vertoont de poreuze grond grote gaten. Wie daar doorheen valt, zegt schrijver Lorenzo, komt zomaar midden in het verhaal weer uit en kan het verloop ervan veranderen.

Behaagziek, maar ook pretentieus en berekenend. Dat tekent de werkwijze van Medem, die er sinds zijn debuutfilm Vacas (1992) redelijk veel succes mee oogst. Hij neemt de filmkijker gemakkelijk voor zich in met prachtig in beeld gebrachte landschappen, een onverbloemd romantisch wereldbeeld, knappe acteurs en een flinke dosis erotiek. Tegelijk moeten de uitgekiende constructie en rondgestrooide ideetjes over toeval en lot, liefde en verlies, fictie en werkelijkheid zijn films een diepere betekenis verlenen.

In Lucía y el sexo werkt het ten dele. Oppervlakkig bezien is het een fijne, prikkelende zomerfilm, vol zon, zee en aanstekelijke passie, en met een prachtige hoofdrolspeelster bovendien. Maar na verloop van tijd gaat Medems gekunstelde spel met zijn willoze personages tegenstaan.

Dan blijkt zijn film inderdaad vanuit het middelpunt te kunnen kantelen, en is de doortastende Lucía plotseling niet meer dan een vleesgeworden mannendroom, vertonen alle seksscènes met terugwerkende kracht trekken van onsmakelijk effectbejag, en slaat romantiek om in goedkope sentimentaliteit.


Meer over