Album

Low kraakt en knettert vanaf de eerste noten, en de zang is mooier dan ooit ★★★★★

null Beeld

Na ons een kwarteeuw te hebben toegezongen in trage gitaarsongs, die weliswaar vaak hemelbestormend mooi waren maar toch betrekkelijk ingehouden klonken, verraste het ‘slowcore’-trio Low uit Duluth (Minnesota) in 2018 op het album Double Negative met een nieuw geluid dat schuurde zoals rockmuziek zelden had gedaan. Synths en elektronica die de meters ver in het rood deden uitslaan, vervormde gitaren die bijna pijn aan de oren deden: regelmatig leek het alsof er iets mis was met koptelefoon of speakers.

Het echtpaar Mimi Parker (zang en slagwerk) en Alan Sparhawk (gitaar en elektronica) had samen met producer BJ Burton een nieuw vocabulaire bedacht om de verwarring en afschuw die ze voelden in het Amerika van Trump te verklanken. Door alle extreme geluidsgolven heen was het zoeken naar schoonheid, en naar contouren van een liedje. Na beluistering bleef je verbijsterd maar gelouterd happen naar adem.

Mimi Parker en Alan Sparhawk van Low. Beeld Nathan Keay
Mimi Parker en Alan Sparhawk van Low.Beeld Nathan Keay

Dat nieuwe vocabulaire is op het magistrale Hey What verder uitgebouwd. Het kraakt en knettert opnieuw vanaf de eerste noten, met dat verschil dat de zang nu prominent naar voren is gemixt en Sparhawk en Parker misschien wel mooier zingen dan ooit. Trump is weg, maar de verlossing nog altijd niet nabij. Hoe nu verder? Daar gaan de liedjes over.

‘The consequences of leaving would be more cruel than if I should stay’, luidt het openingsstatement. De elektronisch vervormde gitaar van Sparhawk schuurt, diepe basnoten dreunen vervaarlijk en redding lijkt ver weg. Het mormoonse duo heeft nooit een geheim gemaakt van hun religieuze overtuiging, maar op Hey What voel je de ontroering die gospel en grootse sacrale muziek ook bij ongelovigen kan veroorzaken. Voor kippevel zorgt het zwaar vervormde kerkorgelgeluid in All Night, net als het moment dat koorzang verstomt en Sparhawks stem bijna overslaat van emotie in Days Like These.

Maar anders dan op Double Negative voel je na drie kwartier Hey What nu wel iets van optimisme. ‘It must be wearing off’, zingen de twee, voordat hun muziek wegsterft in schoonheid, en Low met dit album zo ongeveer alle andere rockmuziek heeft verpulverd tot nietig vermaak.

Low

Hey What

Pop

★★★★★

Sub Pop/Konkurrent

Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.

Meer over