Linkin Park-zanger Bennington bewees dat een fuck-up rockster kan worden

'Why is everything so heavy? Holding on, so much more than I can carry,' zong Linkin Park-frontman Chester Bennington vorige maand nog in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het zijn zinnen uit Heavy, van het dit jaar verschenen album One More Light.

Chester Bennington treedt op met Linkin Park op Pinkpop in 2012. Beeld epa
Chester Bennington treedt op met Linkin Park op Pinkpop in 2012.Beeld epa

Veel fans van de Amerikaanse hardrockband mopperden een beetje over het gladde popgeluid van het nieuwe album, maar de zwaarmoedige woorden bleken voor de zanger nog veel zwaarder dan je op basis van zijn moeilijke jeugd en getroebleerde karakter al vermoedde: Chester Bennington (41), boegbeeld van een van de succesvolste rockbands van het moment, verhing zich donderdag in zijn huis in Los Angeles. De huishoudster vond zijn lichaam. Bandgenoot Mike Shinoda bevestigde de berichten al snel via Twitter: 'Mijn hart is gebroken, maar het is waar.'

Saillant detail: Bennington heeft een einde aan zijn leven gemaakt op de dag die de verjaardag had moeten zijn van Soundgarden-zanger Chris Cornell, die in mei zelfmoord pleegde. De twee waren innig bevriend. Bennington zong Hallelujah van Leonard Cohen tijdens Cornells uitvaart en was zeer aangeslagen door diens dood.

Mega-act

Linkin Park werd in 1996 opgericht, na een prehistorie onder andere bandnamen, maar de doorbraak kwam pas toen in 1999 (na auditie) Chester Bennington toetrad als zanger. Hij nam met de band het debuutalbum The Hybrid Theory (2000) op, waarop hij de ellende van zich afschreeuwt die zijn jonge leven vergalde: gescheiden ouders, mishandeling, seksueel misbruik, problemen met alcohol en drugs op een veel te jonge leeftijd.

Het werd wereldwijd het bestverkochte album van 2001 en ook het bestverkochte rockalbum van het hele decennium in de VS (alleen al daar 11 miljoen stuks). Zo werd Linkin Park bliksemsnel een Amerikaanse mega-act, goed voor harde rock met veel invloeden van rap, fel en tomeloos energiek gebracht door Bennington.

Chester Bennington in 2014. Beeld ap
Chester Bennington in 2014.Beeld ap

Een band als Papa Roach behoorde tot dezelfde lichting. Zij en Linkin Park vertoonden muzikale raakvlakken met de crossover- en nu-metalgroepen van enkele jaren eerder, Korn en Limp Bizkit voorop.

Het verkoopsucces van The Hybrid Theory werd nooit overtroffen, maar een megaband is Linkin Park altijd gebleven, al konden veel 35-plussers niet eens een songtitel of de naam van een bandlid noemen, maar de zeven Linkin Park-albums die sinds 2000 verschenen, gingen wereldwijd minstens 70 miljoen keer over de toonbank.

Vooral in eigen land herkende een hele generatie getroebleerde tieners en twintigers zich in Chester Bennington en schreeuwden ze getergd zijn teksten over pijn en verdriet mee: hij was een rolmodel, een voorbeeld, een man die bewees dat een fuck-up een rockster kan worden en dat je altijd moed moet houden.

Geen uitweg

De laatste jaren leek het beter te gaan met Bennington: hij was naar eigen zeggen afgekickt van zijn verslavingen en vertelde in interviews blijmoedig over zijn gezin. Hij zei gelukkig te zijn. Bennington was getrouwd met het voormalige Playboy-model Talinda Ann Bentley, kreeg drie kinderen met haar en had er al drie uit eerdere relaties. Zijn oudste zoon, Jaime, is al 21; de jongsten, de tweeling Lilly en Lila, zijn net 6 jaar.

Benningtons dood werpt de vraag op wat er toch mis is met die muziekindustrie en waarom zelfs gelouterde 'family men' als Cornell (52) en Bennington (41), allang geen zoekende adolescenten meer, zo door hun gevoelsleven werden verteerd dat ze geen uitweg meer zagen.

Miljoenen jonge fans rouwen om de dood van Chester, uit wiens woorden ze zo vaak hoop putten. Vrijwel ál zijn teksten schuren nu, zeker ook die van Linkin Parks populairste nummer, misschien wel de hardst meegeschreeuwde zinnen die Chester Bennington schreef: 'I tried so hard/ And got so far/ But in the end it doesn't even matter.'

Meer over