Liedjes & Co

Teatro Munganga. Tekst & regie Carlos Lagoeiro. Muziek Ted van Leeuwen. Vanaf 4 jaar. T/m 23 apr; www.munganga.nl..

Een verzameling beesten en figuren, afkomstig uit een keur van kinderliedjes, bewonen de voorstelling Liedjes & Co van Teatro Munganga. Een muzikale herkenningstocht voor jong en oud.

Het concept lijkt simpel: verzamel wat leuke, bekende kinderliedjes, breng de karakters daaruit tot leven en hopla, een leuke kindervoorstelling is geboren. Aardig genoeg ademt deze Munganga productie zo'n eenvoud terwijl er toch iets anders aan ten grondslag ligt. Enkele jaren terug ontwikkelde de groep een project om oude mensen en kinderen samen te brengen. Kinderliedjes vormden daarbij een ijzersterke brug. Ze gaan vaak generaties lang mee en verklanken basale emoties of gebeurtenissen. Daaruit ontstond het plan voor Liedjes & Co.

Het begint allemaal met een poppenkraam, opgesteld tussen wat simpele lappen. Speelman verschijnt om de chaos in de poppenkast te bezweren. Met elkaar duiken de poppen de liedjeskaravaan in. Van alles komt voorbij: hazen, uiteraard twee beren, kikkers. De befaamde mop (van 'toen onze mop...') is een wreed dier op tapschoenen met een bek, die dankzij een harmonicaconstructie plots op je af schiet. De spelers wisselen hartstocht, uit de bocht vliegend pathos en intieme momenten af. Ze spelen en bespelen de kern van de liedjes, die vaak gaan over fundamentele angst, eenzaamheid of vreugde. Behalve de intieme vormgeving speelt ook de muziek van Ted van Leeuwen een belangrijke rol. Hij bewerkte de bekende en minder bekende liedjes op een originele, eerlijke manier. Zonder effectbejag en met respect voor de toon en de atmosfeer van de liedjes.

Liedjes & Co werkt ook in de zaal als bindmiddel tussen generaties. Volwassenen raden mee en knikken instemmend bij passerende tunes. Bepaalde kinderliedjes weten net als gedichten op compacte, eenvoudige manier iets wezenlijks over het leven te zeggen. Munganga kan in deze voorstelling twee van haar troeven kwijt: poëzie gekoppeld aan een krachtige levenslust.

Nog even nog even nog

Het Laagland. Tekst Bouke Oldenhof. Regie Silvia Andringa. Vanaf 5 jaar. T/m 21 mei; www.hetlaagland.nl

Prins Vito bekijkt net voor hij geboren wordt waar hij aan begint. Leven, help! Nog even nog even nog van Het Laagland gaat op vrolijke wijze over dat onvoorstelbare perspectief.

Midden op toneel een grote rode zetel met armleuningen die in ingeklapte positie een holletje vormen. Achter de reusachtige rug van de zetel blijkt het kraambed van de koningin schuil te gaan. Tijdens de voorstelling draait de hele constructie regelmatig rond, de ene keer is de nog ongeboren prins in beeld, het volgende moment zie je de vrouw in wiens buik de jongen vertoeft. Op driekwart van het stuk staat de constructie dwars op toneel: moeder en zoon bekennen elkaar dat ze allebei nogal opzien tegen wat er te gebeuren staat. Na die opluchtende ontboezeming kunnen beiden verder aan hun taak.

In een verder uiterst eenvoudig, kaal decor spelen de vijf jonge acteurs een uitbundig en luchtig 'koningsdrama' over geboren worden. Door stem te geven aan de ongeboren prins, kunnen ze het onmogelijke belichten: het besef dat je op punt staat de mensenwereld binnen te stappen. De wereld van bewustzijn, pijn, afzien en regels. En van bloemen, feest en lekker eten.

Rondom de onwetende Vito zijn de aanstaande ouders en de behulpzame bedienden, de arts en de vroedvrouw, druk in de weer met wat komen gaat. En met bedenkingen, over elkaar en zichzelf, over hoe dingen in elkaar zit en hoe het verder moet.

Regisseur Silvia Andringa laat veel ruimte aan het absurde en bevraagt daarmee allerlei bekend gedrag van volwassenen. Daar tegenover staat de filosofische kant, verbeeldt door het personage de maan, de beschermer van het ongeboren leven als iedereen slaapt. De maan legt Vito uit dat bang zijn te maken heeft met iets dat je wilt en de angst dat het niet lukt. Hij ontneemt hem tenslotte de spraak, geeft hem het vermogen tot huilen, zodat er geboren kan worden.

Meer over