LEVENSLIED

Al het leed van de wereld, was ons in het vooruitzicht gesteld, en wel in de vorm van levensliederen. 'Dat betekent inhaken en meezingen', stelde het organiserende Nijmeegse Steigertheater opgewekt....

Op Moederdag stond ik in een levensgrote tent op het Valkhof mee te blèren met 'Bedankt lieve ouders, bedankt voor het leven' van Vader Abraham, 'Een pikketanussie gaat er altijd in' van Johnny Jordaan en 'Ik verscheurde je foto, 'k heb je brieven verbrand' van Koos Alberts, gebracht door artiesten die naar namen luisterden als Robbert, Hamour & Glamour en De Strakke Jongens.

Dat was mooi, maar nog niet Nijmeegs genoeg. Er moest iets gebeuren dat kon verduidelijken waarom deze Dag uitgerekend hier tot een happening is uitgegroeid. Want dat was het. Om de tent met 2000 bezoekers heen stond bijvoorbeeld De Ballentent, alwaar een balletje gehakt kon worden genuttigd. Ook was er een kot met Friet van Riet, die met duster aan en krulspelden nog in het haar de patatten bakte, en een tent waar Smartlappen te koop waren, een soort appelflappen in de smaken hartig en zoet. In die kraam stonden twee bruiden. Ze vertelden dat ze als tweeling zowat met een identiek herenpaar waren getrouwd. Maar vlak voor het jawoord lieten de kerels hen in de steek. A propos, wie was ik eigenlijk? Vier reebruine ogen keken naar mijn handen. 'Niet getrouwd, want hij draagt geen ring. Hoe vindt u ons?' Ik groette de overgeschoten Selvera's, en liet mijn blik eens over Waal en Ooypolder dwalen, 'dort wo der Niederrhein gezellig ist', volgens de VVV-folder Nimwegen. Het Valkhofterrein, rond 1800 door tuinarchitect Zocher sr aangelegd, is momenteel inzet van een discussie. Moet er een pretpark verrijzen of laten we het zo? Ik was zondag blij toe dat het nog zo was.

In de grote tent wisselden behoorlijke optredens (Anja & Tanja) tamelijk amateuristische (Arno, Boppe & Kees) af. Het levenslied is een lastig genre. De saudade op z'n Hollands: door het leed kiert altijd zelfspot. De gevoelens zijn net teveel opgeschroefd. De geslaagde vertolker vindt toch een evenwicht.

En toen was het raak. Die vreemde mix van levenslied en Nijmegen, van weten waar de bron is maar er een hele eigen draai aan geven, werd samengebald in het optreden van de Eddy Dynamite Band met achtergrondzangeressen, muzikanten, en twee types die waren uitgedost als Heino en Elvis uit zijn Las Vegas-tijd. De laatste was Eddy Dynamite. Op zeker moment sloegen beiden een gouden cape om. Heino: 'Dit is ongelofelijk, Eddy.' Waarop Eddy en Heino tegelijk de wijsvingers naar ons uitstaken, en riepen: '. . . Maar waar'

Daar kon ook het Jo Vincent Kwartet, tot trio gekrompen na de dood van Jo, niet tegenop.

Arjan Peters

Opgeven voor de volgende Dag van het Levenslied in januari 1998 bij het Steigertheater, Nijmegen.

Meer over