Review

Les ogres duurt net te lang

De onvoorwaardelijke liefde van regisseur Léa Fehner voor haar acteurs levert prachtige momenten op. De soms soapachtige film duurt eigenlijk net te lang om hem echt te laten opstijgen.

Les Orgres. Beeld
Les Orgres.Beeld

Niemand was zo goed in het verbeelden van de chaos waarin bepaalde artiesten creëren als Federico Fellini. Van circusclown tot filmmaker - in zijn oeuvre ging geen kunstenaar ook maar een beetje structureel te werk. De getalenteerde, jonge Franse regisseuse Léa Fehner (zie ook pagina V7) is hevig schatplichtig aan het werk van de Italiaanse meester, met haar bij vlagen sterke, maar ook te lange drama over een charmant, rommelig, reizend theatergezelschap dat op afgelegen plekken neerstrijkt om Tsjechov op te voeren.

Les ogres, begin dit jaar op het filmfestival van Rotterdam winnaar van de Big Screen Award, kent qua uitgangspunt weinig verrassingen: ook het leven buiten de optredens van het gezelschap zit vol theater, met zijn ruzies, zwangerschappen, liefdes en jaloezie, terwijl op het podium - zelfs al staat dat in een gammele circustent - het echte leven voortdurend binnendringt.

Les ogres. (Drama). Regie Léa Fehner. Met Adèle Haenel, Marc Barbé, Lola Dueñas, François Fehner, Marion Bouvarel. 144 min., in 19 zalen.

Klinkt als een soap

Op papier klinkt het zelfs een beetje als een soap: theatermanager/groepsleider François (François Fehner, vader van de regisseuse) nodigt noodgedwongen een oude vlam uit om een geblesseerde actrice te vervangen, waarmee hij een oude wond openrijt bij zijn vrouw Marion (Marion Bouvarel, moeder van de regisseuse). Ondertussen is Mona (Adèle Haenel, de beste jonge Franse actrice van het moment) zwanger van een oudere collega, terwijl de dochter van François en Marion (gespeeld door hun echte dochter Inès) haar lage positie in de theaterhiërarchie niet langer trekt.

Af en toe ontstaat desondanks iets hartverscheurend moois. François die Marion toebijt dat hij haar niet meer begeerlijk vindt omdat ze bang is: het gaat door merg en been. Vooral tijdens deze intieme momenten, met de camera dicht op de huid van haar personages, betaalt Fehners keuze om drie belangrijke rollen door familieleden te laten spelen zich uit.

Interview Léa Fehner

De Franse filmmaakster Léa Fehner schetst het heftige wereldje waarin ze zelf opgroeide in een film die bolstaat van emoties en conflicten. Ze gaf haar ouders, haar zus en haar zoontje een rol in de film. Wat bezielde haar? 'Ik wil de zachtheid tonen van mensen met een grote mond'

Van gevoelig naar oppervlakkig

Die aanpak heeft een keerzijde. Fehners opmerkelijke afwisseling tussen gevoelige scènes en beduidend vlakkere momenten (een voedselgevecht, een glijpartij over koeienpoep) is ook voor wie weinig op heeft met veredelde slapstick nog wel te behappen. Les ogres mag vele kanten opvliegen, in het vangen van de energie van het gezelschap is de film aardig geslaagd.

Maar vooral de lange speelduur belet de film echt op te stijgen. Met zijn tweeënhalf uur voelt Les ogres op den duur nogal looiig, met de eindeloze eindscène waarin het gezelschap de boel weer bij elkaar pakt en zingend en dansend de horizon tegemoetrijdt als treffendst voorbeeld.

Fehner is dolverliefd op haar acteurs, op de personages die ze spelen en de situaties waarin ze verzeild raken, en die onvoorwaardelijke liefde levert prachtige momenten op. Maar het leidt ook tot een film die minder goed is dan hij zou kunnen zijn. Dat kan zelfs die volop aanwezige ziel van Fellini niet verhelpen.

Meer over