Drama

La fille du RER

Zoveel te zien en te ervaren

Kevin Toma

Net wanneer je denkt dat verliefdheid zich alleen nog maar met clichés laat verbeelden, kom je het meisje uit André Téchinés La fille du RER tegen. Zoals zo vaak in de film staat ze in de metro, dit keer nadat ze een leuke jongen heeft leren kennen. De film kijkt met haar naar de blauw-witte wolkenhemel; de krassen op het raam smelten weg, tot je alleen nog maar de wolken ziet.

Maar is die jongen al dat gedroom wel waard? Wat moet je van hem denken, met zijn lompe maar ook charmante manier van doen, zijn even aantrekkelijke als duistere oogopslag? Jeannes onvoorwaardelijke overgave aan hem wekt ook argwaan. Haar moeder - Catherine Deneuve, spectaculair alledaags als huisvrouw - vindt het allemaal maar niks.

En zo schetst regisseur Téchiné (Les temoins) een fictieve achtergrond voor een incident dat in 2004 voor veel opschudding zorgde: een meisje zei dat ze door racisten in de regionale Parijse metro (de RER) was aangevallen, maar bleek later alles gelogen te hebben. De verwondingen had ze zelf aangebracht, net als de hakenkruizen op haar buik.

Wanneer Jeanne in La fille du RER met mes en viltstift voor de spiegel staat, kun je alleen maar gissen wat er in haar om gaat. Het gaat Téchiné minder om Jeannes motieven, dan om de mogelijke omstandigheden en maatschappelijke gevolgen van haar daad. En zelfs die zogenaamde omstandigheden bieden weinig houvast. De film zal nooit meer zo diep tot zijn heldin doordringen als in die eerste, verliefde scène in de metro.

Daarvoor is hij ook te veel in beweging. Jeanne rolschaatst, loopt, treint en zwemt, en als ze al stilstaat, fladdert de film in korte, onrustige shots om haar heen - nu eens haar gezicht van voren, dan weer van opzij of van de andere kant.

Die hyperactieve stijl werkt soms vermoeiend, maar getuigt toch vooral van Téchinés intense aandacht voor de wereld die hij ontvouwt, en voor de lichamen en gezichten van zijn acteurs - met de voortreffelijke Émilie Dequenne (Rosetta) voorop. Er is steeds zoveel te zien, lijkt La fille du RER te denken, zoveel om te ervaren.

En er zijn zoveel mensen om te ontmoeten. Net als Téchinés vorige films wordt La fille du RER bevolkt door een uiterst bont ensemble - van een worstelaar tot een chique advocaat, van een moeizaam scheidend echtpaar tot een kuise jongen aan de vooravond van zijn Bar Mitzvah. Sommige van deze personages zie je maar één, twee rake scènes van dichtbij; maar dat is genoeg om ze tenminste een beetje te leren kennen. Of om te wensen dat Téchiné nog net iets meer van hun geheimen prijs zou geven.

Meer over