Pop

Kwaliteit van de liedjes blijft achter bij de imposante stem van Rag’n’Bone Man ★★★☆☆

null Beeld

Hij zingt het zelf. Rag’n’Bone Man heeft ‘old man’s tears for young man’s dreams.’ Het oude zwarte bluesverdriet zit dik aangekoekt aan de stembanden van de 36-jarige witte Britse zanger die in 2016 een monsterhit had met Human.

Die doorleefd grommende bariton is het unieke verkoopargument van Rory Graham. Maar het blues- en soulrepertoire van zijn eerste album, ook Human getiteld, heeft plaatsgemaakt voor een verzameling popliedjes, waarvan ballads een groot deel uitmaken. Niet onlogisch. Grahams indrukwekkende vocale kracht komt prima tot zijn recht in die stijlvorm van de emotionele ontlading. Maar de context stelt teleur. De meeste ballads klinken ongeïnspireerd doorgewinterd en vereisen dat Grahams stem al het werk moet doen. Formulewerk dat ook als frame had kunnen dienen voor een nieuwe Céline Dion.

Steviger gestut wordt Grahams emotionele urgentie door een soulliedje als Time Will Only Tell en de fraaie harmonieën in Somewhere Along the Way. Maar overal het algemeen wens je Graham nieuw repertoire toe dat net zo indrukwekkend is als zijn stem.

Rag’n’Bone Man

Life By Misadventure

Pop

★★★☆☆

Sony

Meer over