Kroon op carrière van een kralenrijger

Het Nederlandse uitgeverswereldje is klein. Cor Brakel, bestuursvoorzitter van Wolters Kluwer, werkte ooit bij Elsevier. Herman Bruggink, zijn collega van Elsevier, begon zijn loopbaan bij Kluwer....

GEEN woorden maar daden, moet de Rotterdammer Cornelis Brakel (60) hebben gedacht toen de bedrijfseconoom in 1995 de voorzittershamer overnam van Meindert Ververs. Hij was nog geen half jaar de eerste man bij Wolters Kluwer of hij verraste vriend en vijand met de overname van de grote Amerikaanse uitgever Commerce Claering House (CCH).

Ververs zag zijn bedrijf graag als een soort kralenketting - elk jaar kocht hij er een paar bij opdat de ketting er langzaam maar zeker een van formaat werd. De kampioen van de kleine overnames werd Wolters Kluwer ook wel genoemd. Ververs en Brakel vormden een goed koppel. 'Ververs was de bevlogen uitgever, Brakel de man die het allemaal nog eens narekende. Die twee pasten bij elkaar', aldus een insider .

Bij de overdracht bezweerde Brakel dat zijn beleid eerder in het teken zou staan van continuïteit dan van grote veranderingen. Dat mag, zeker in het licht van de gisteren aangekondigde fusie met Reed Elsevier, een opmerkelijke uitspraak worden genoemd.

In feite was die uitspraak al binnen zes maanden achterhaald. Door CCH, een uitgever van elektronische publicaties, te kopen maakte Brakel in één keer een einde aan het kralenrijgen. De omzet van Wolters Kluwer werd met eenderde vergroot. Met een overnameprijs van ruim drie miljard gulden was CCH meteen de duurste aankoop in de geschiedenis van de Amsterdamse uitgever. Veel geld, maar CCH was dan ook een 'eenmalige opportunity', zo werd Brakel niet moe te zeggen, dat alleen maar paste in het zogeheten big fish scenario dat Wolters Kluwer nog ergens op de plank had liggen.

Die financieringskosten van die grote vis zorgden er wel voor dat Wolters Kluwer vorig jaar zijn gebruikelijke winstgroei van 15 procent niet haalde. De eenmalige dip - voor dit jaar is beleggers weer 15 procent voorspeld - werd Wolters Kluwer door de financiële wereld vergeven: de koers leed er niet bijzonder onder.

Uit de overname van CCH en de fusie met Reed Elsevier blijkt dat Brakel geen man is die risico's mijdt . Als hij al risico's neemt, aldus de insider, dan probeert hij ze met zijn rekenkundige exercities zoveel mogelijk te elimineren.

Ondanks zijn voorkeur voor de cijfers is Brakel geen typische boekhouder. 'Godzijdank is hij tijdens al die rekensommen zijn humor en relativeringsvermogen niet kwijtgeraakt', zegt een collega-uitgever.

Na zijn afstuderen als econoom aan de Erasmus Universiteit reisde hij twaalf jaar lang voor Koninklijke Olie als financieel manager de wereld rond, waarna hij werd gerecruteerd door Elsevier. Hij werd er concerndirecteur financiën, waarna Wolters Samson hem een plek in de raad van bestuur aanbood.

Na de fusie met Kluwer in 1987 bleef Brakel verantwoordelijk voor financiën. Zijn takenpakket werd bovendien uitgebreid met het landenbeleid in het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Frankrijk en de VS plus de algemene uitgeverijen in Nederland, zodat de buitenwacht wel eens schertsend opmerkte welk beperkt takenpakket de andere bestuurders van Wolters Kluwer wel moesten hebben.

Gisteren beleefde Brakel het voorlopige hoogtepunt in zijn carrière, en het moet raar lopen als dit ook niet meteen het definitieve hoogtepunt wordt. 'Een man met zichtbare power', zo wordt hij wel omschreven. Iemand die boeken leest bovendien - reisliteratuur van Paul Theroux vooral - wat ongebruikelijk is voor een uitgever. Maar eigenlijk is Brakel geen echte uitgever. Dat uitgeven, zegt een concurrent, interesseert hem eigenlijk geen zier. Het gaat Brakel om het maken van de deals.

Meer over