Komiek

Het was een weekend vol terugblikken. Op de week, met Guido Weijers in het kader van TV Lab. Een niet al te diepgravende miniconference aan de hand van recent nieuws en nieuwtjes, maar hij was vrijdagavond niet actueel genoeg om de zojuist geplofte informatie in Den Haag nog mee te...

Een dag later begon de TROS aan een reeks terugblikken op de langjarige carrière van André van Duin. EO’s Bert van Leeuwen werkte mee aan een gefingeerd Familiediner, maar de kern waren de ‘hoogtepunten’ uit de vele sketches van de komiek.

Ik schrok er een beetje van. Afgelopen jaar baande onder meer De wereld draait door de weg om Van Duin met goed fatsoen een zeer groot komiek te vinden. Daar valt weinig aan af te doen. Niets eigenlijk. Misschien is het een jeugdtrauma, maar ik moest toch even slikken bij het terugzien van die eeuwige alpinopet, de dichtgeknoopte regenjas, de scheefgetrokken mond en vooral de ontstellend flauwe grollen (voor een gierende zaal). In een chic restaurant aan de buurman vragen wat zijn echtgenote eet: ‘Mijn vrouw heeft kikkerbillen.’

Nederland eert zijn helden: zondag zou bij de VARA worden teruggeblikt op leven en werk van Toon Hermans, maar dat werd vervangen door een ingelaste Andermans veren over het werk van de vorige week overleden Conny Stuart.

De meest intensieve terugblik was toch op vrijdag, tijdens het Haags theaterfestival. Het politieke theater is weer helemaal terug, en oogt tamelijk minimalistisch. Een deur, een brief en twee wandbordjes van Perscentrum Nieuwspoort waren de enige attributen in deze indringende eenakters voor gekostumeerde mannen.

De auteurs hoopten zo maximaal de aandacht te vestigen op het tekstuele in de monologen. ‘We hebben ermee te wirtschaften’, declameerde Mark Rutte. Zijn tegenspeler Geert Wilders vatte de essentie met een doordenker: ‘Er is geen akkoord voordat er een akkoord is.’

Maar de meeste indruk maakte de sketch van zaterdagmiddag in de Ridderzaal, live uitgezonden door de NOS. Ivo Opstelten speelde dat hij zojuist was teruggekomen van Hare Majesteit, en wist in een monoloog met veel dictie en waardigheid vrijwel niets te zeggen. Ja, Ab Klink had nooit zijn brief mogen schrijven, brieste Ivo overtuigend, maar voor het overige ontweek hij alle vragen van de figuranten-journalisten.

‘Ik kan alleen dit ervan zeggen’

‘Ik ga u niet vertellen hoe wie eruitzag op welk moment en wanneer er gelachen werd en dat soort zaken.’

‘Ik kan u nog een keer herhalen wat ik net zei’

De finesse in zijn optreden schuilde in een ogenschijnlijk detail. Een glas water.

Met perfecte timing stootte Opstelten het glas om. De antiheld kweekt sympathie, een oude truc uit het toneelwezen.

Na nog enige malen ‘Ik geef u het antwoord dat ik net heb gegeven’, stootte Ivo het glas nogmaals om. Het viel in stukken uiteen, de komiek keek er schaapachtig bij, en moffelde de scherven weg – meesterlijk.

In die ene seconde openbaarde zich een onmiskenbaar talent. Je miste alleen de rode fez, maar verder heeft Ivo Opstelten een prachtige Tommy Cooper in huis.

Meer over