BladDetective & Thrillergids

Keiharde oordelen van recensenten en een naar een strafrechtadvocaat vernoemde salade

Wat is lezenswaardig deze week? De Detective & Thrillergids van Vrij Nederland is het jaarlijkse hoogtepunt voor liefhebbers van spannende literatuur.

Paul Onkenhout
null Beeld

Russisch kapitaal dat wordt weggesluisd naar belastingparadijs Nederland, fake news en desinformatie: in zijn spionagethriller De Repair Club (vijf sterren) zit Charles den Tex boven op de actualiteit. Maar heeft, zoals Den Tex schrijft, de Nederlandse inlichtingendienst de vermogende apparatsjiks een handje geholpen?

Nee, dat heeft hij verzonnen. Den Tex, met een mooie zin over zijn schrijverschap: ‘Ik denk altijd: als ik het bedenken kan, dan hebben ze het ook gedaan’.

Het interview staat in het jaarlijkse hoogtepunt voor liefhebbers van spannende literatuur, de Detective & Thrillergids van Vrij Nederland. Het is de 43ste editie, de traditie wordt voortgezet: zeventien recensenten beoordeelden het afgelopen jaar 356 boeken. Zeven boeken kregen de hoogste waardering, vijf sterren, waaronder De Repair Club van Den Tex, de enige Nederlander in het gezelschap.

Thriller van het jaar

De thriller van het jaar werd Harlem Shuffle van Colson Whitehead. Sprankelend schrijfplezier, ‘een spel met vertrouwde gangsterclichés en het realisme waarmee Colson een interessant tijdperk schetst’ zorgden voor een eensgezind besluit van de vijfkoppige jury. Opvallend is dat dit jaar geen enkel boek van Scandinavische origine werd genomineerd.

Het oordeel in de recensies is soms keihard. Over Rots van de Belg Koen D’haene: ‘Niet leesbaar.’ Over De conferentie van Christian De Coninck, ook een Belg: ‘Wat een gemiste kans, deze policier.’

Tussen de recensies door is plek voor langere stukken. Els Quaegebeur interviewde een strafrechtadvocaat die de afgelopen jaren buiten de rechtbank nogal wat aandacht trok, Natacha Harlequin. Die legt uit dat ze vaste gast is in het roddelprogramma Shownieuws omdat ze ‘graag wil uitleggen hoe het er in de praktijk aan toegaat’.

Ze heeft een hekel aan eindeloos doorlopende echtscheidingszaken. ‘Na een kwarteeuw huwelijk gaat de een met de secretaresse naar bed en de ander met de tuinman, en vervolgens bijten ze zich jaren vast in wat van wie is.’ Leuk dingetje nog: in het Haagse eetcafé waar het interview plaatsvindt, is een salade naar haar vernoemd, iets met ei, kip en bacon.

Vleselijke ontbinding

Het (dode) lichaam, vast onderdeel in deze hoek van de literatuur, wordt in een essay over de tegenstelling tussen mooi en lelijk besproken door Marijn van der Jagt. Opgewekt schrijft hij onder meer over de diepere, existentiële betekenis van ‘tot moes gestampte gezichten, gemutileerde ledematen en vleselijke ontbinding’.

Niet iedere lezer zal het zo een-twee-drie ervaren, maar de wreedheden dienen een doel. ‘Het confronteert de betrokken personages en de lezer met de fragiliteit van het menselijk lichaam, de drager van ons gelimiteerde bestaan op aarde.’