Justice brengt rock en dance-bombast

Justice..

Sasja Kooistra

Amsterdam Het Franse dance-fenomeen Justice verkent met stevige en funky nummers de grenzen tussen rock en elektronische muziek. Justice is de belangrijkste exponent van Parijs’ hipste label Ed Banger, dat vernieuwende dance brengt in de traditie van Daft Punk. Het dit jaar lyrisch ontvangen debuutalbum † gaf het duo de status van rocksterren. Het concert was dan ook snel uitverkocht, kaartjes werden op internet aangeboden voor 75 euro.

Gaspard Augé en Xavier de Rosnay leunden al zwaar op de rocktraditie met een sound waarin gitaren net zo’n belangrijk onderdeel vormen als een pompende bas en songtitels als Genesis en Waters of Nazareth waar het rock-gevoel doorheen sijpelt. Zaterdagnacht werden de grenzen van hun rock ’n’ rave nog extra opgerekt. Gestoken in zwart leren jasjes, met woeste snor en bakkebaarden en een Metallica-nummer in de toegift, flirtten ze openlijk met het heavy metal-idioom. Het verlichte kruis (hun logo) op het podium maakte het plaatje compleet.

Met hun verknipte ritmen, melodieën en continue wisselende genres lijkt het duo de gezel van de grootmeesters in het genre Daft Punk. Dit optreden leek een (zwakkere) blauwdruk van het live optreden dat Daft Punk eerder dit jaar gaf: een anderhalf uur durende remix van eigen albummateriaal, aaneengeregen met Justice-remixen van onder meer Soulwax’ NY Excuse en Simians We Are Your Friends.

Waar Daft Punk moeite had met het wat tamme Nederlandse publiek, wist Justice al vanaf de eerste bombastische tonen van openingsnummer Genesis de zaal om te toveren tot een grote kolkende massa. Terwijl De Rosnay zich op zijn laptop bleef focussen, zweepte Augé het publiek op. Met hun laptops achter een muur van apparatuur, en ingeklemd tussen twee torens versterkers, schotelde het duo een bomvol Paradiso hun volledige ‘disco opera’ voor, zoals zij zelf hun trashsound omschrijven.

De live-set had soms inderdaad wat weg van een dramatische opera met gitaren, gierend als een ijzingwekkend koor. Door het opstapelen van funky breaks en onheilspellende bassen werkte het duo naar een soms hysterische climaxsound toe. De prettig gestoorde, weinig subtiele set die op die manier ontstond, was weliswaar bij vlagen poppy, maar er werd voornamelijk weinig uitgebalanceerd keihard gebeukt.Sasja Kooistra

Meer over