Jubileum van bozige Neubauten

Het idee dat Blixa Bargeld zich ooit tot iets als een jubileumtournee zou verlagen, leek zo goed als ondenkbaar. Zijn muzikale opvattingen zoals vormgegeven in Einstürzende Neubauten mogen de afgelopen kwarteeuw wat minder extreem zijn geworden, muziek maken is voor hem nog altijd geen lolletje en daar passen in elk...

Gijsbert Kamer

De vroegere shows behoorden tot het extreemste dat rockmuziek toen te bieden had. Drilboren, bankwerkers, ogenschijnlijk ongestructureerd metaalkabaal en paranoïde gekrijs van Bargeld. Herrie was het, maar spannende herrie. De spanning is gebleven, de talloze albums die Bargeld met wisselende bezettingen van zijn Neubauten uitbracht, vormen inmiddels een genre op zichzelf. Geconcentreerd vormgegeven klanksculpturen, afwisselend ingehouden en explosief van stijl. Soms mooi, vaak intens en ook weleens een tikkeltje pretentieus, maar Bargelds industriële blues was toch altijd iets dat op het podium de meeste indruk maakte.

Niet zonder ironie beloofde hij de volle zaal twee uur 'greatest hits', met een pauze. Het begon overrompelend. Ich Gehe Jetzt van het laatste album Perpetuum Mobile en twee nummers van Halber Mensch uit 1985, nog altijd een hoogtepunt in hun catalogus. Hierop kwamen alle kwaliteiten voor het eerst samen, en maakte kakofonie plaats voor bezwering. En het was beslist een genot om in Paradiso op te gaan in het hectische Yü-Gung, en je mee te laten voeren in de cadans van Z.N.S..

Einstürzende Neubauten jojo-de vervolgens aardig door hun geschiedenis, maar net wanneer een moment bereikt leek van volledige overgave was het pauze en daarmee was de betovering verbroken. Het gesjouw met metaal en andere hulpmaterialen deed ineens potsierlijk aan, en Bargeld bleef maar boze blikken richting geluidstafel werpen. Elk speelplezier leek afwezig. Maar, heeft Bargeld immers gezegd, popmuziek hoeft niet altijd leuk te zijn.

Meer over