Film

Jonge Keniaanse vrouwen met oude, westerse mannen: hoe verwerpelijk het is laat Roy Dames aan de kijker ★★★☆☆

Anderhalf uur op de huid van chagrijnige zestiger Gilbert is wel wat veel.

Afrikaanse Bruid  Beeld
Afrikaanse Bruid

We ontmoeten de zestiger Gilbert als lijk. Een – het moet gezegd – weinig fris ogend lijk. Doodsoorzaak enigszins ongewis; héél gezond was zijn levensstijl niet. Hij is omgeven door een stoet Keniaanse vrouwen, in meer of mindere mate verdrietige vriendinnen dan wel ex-vriendinnen: Hellen, Lilly, Maxy, Luisa...

‘Je hield veel van ’m hè?’, horen we de stem van filmmaker Roy Dames, tegen een van hen. Er klinkt enige argwaan in door.

En dan springt Afrikaanse bruid terug in de tijd: we volgen de gepensioneerde Gilbert, die pendelt tussen zijn geboorteland België en de Afrikaanse kusten. Daar is het paradijs, stelt de oud-militair, die een trauma meesleept van z’n bloedige VN-vredesmissie in Burundi en Rwanda. Vanwege de vrouwen keerde hij terug naar Afrika: in het bijzonder de Keniaanse, die enthousiast raken van zo’n zich superieur wanende, krakkemikkige witte man op leeftijd. Een wandelende portemonnee, noemen die vrouwen het in de documentaire, als ze vanuit een strandtentje wat vers ingevlogen oud Europees vlees monsteren.

Noem het ongelijkheid, prostitutie of exploitatie. Hoe verwerpelijk het precies is, laten cameraman Dames en zijn editor en coregisseur Driessen aan het oordeel van de kijker. De Keniaanse vrouwen zijn niet enkel negatief: die witte mannen zijn relatief zachtaardig. En ze erkennen de baby’s die ze verwekken tenminste. Het is de wereld die de Oostenrijkse cineast Ulrich Seidl eerder al toonde in Paradies: Liebe, maar in zijn film ging het om witte vrouwen en jonge zwarte mannen.

Dames, al sinds zijn spraakmakende documentairereeks Meiden van de Keileweg gevestigd als ‘chroniqueur van de zelfkant’, en onlangs in het nieuws en op tv met z’n levenswerk Foute vrienden, laat Gilbert zichzelf afpellen. Die kwam al niet zo leuk over, maar ontpopt zich gaandeweg de documentaire tot een sneu, chagrijnig en racistisch sujet. Zo’n man die het over primitieve beesten heeft, die gelukkig wel goed kunnen pijpen.

Dat die vrouwen zijn gezelschap opzoeken valt te verklaren; hij betaalt ze ervoor. Maar voor de kijker is anderhalf uur Gilbert wel een hele zit: de camera zit deze vervelende en afgestompte man behoorlijk lang op de huid.

Jammer ook dat Dames, die zonder vooropgezet plan te werk gaat, het plotse overlijden van Gilbert niet wat verder uitdiept. Daar had zijn film een interessante wending kunnen nemen.

Afrikaanse bruid

Documentaire

★★★☆☆

Regie Roy Dames, Jos Driessen

85 min., in 7 zalen.

Meer over