CD-recensiePop

John Hiatt levert tekst met fraaie metaforen die meteen beeld oproepen bij de luisteraar (vier sterren)

CD-recensie - John Hiatt (pop).

Albumhoes John Hiatt: The Eclipse Sessions Beeld John Hiatt
Albumhoes John Hiatt: The Eclipse SessionsBeeld John Hiatt

John Hiatt was natuurlijk nooit een ‘schone’ zanger, maar zijn stem lijkt met de jaren rauwer en meeslepender te worden. Als je tenminste houdt van zijn kenmerkende, wat zwoegende vibrato en de manier waarop hij in één zangregel van hees en hoog naar diep en donker kan gaan.

Op de liedjes op de nieuwe Hiatt-plaat The Eclipse Sessions laat de 66-jarige Hiatt zich begeleiden door weinig meer dan een gitaar, bas en drums, en af en toe een flard orgel of piano. De spaarzaamheid siert een wiegend rootsliedje als Cry To Me, met een soepel refreintje dat blijft hangen en fraaie metaforen in de tekst. Hiatt zingt over mannen die lijken te bestaan ‘uit losse motoronderdelen’, en je ziet dat soort kerels gelijk voor je.

In Over the Hill laat Hiatt zich inspireren door de relaxte blues van J.J. Cale, en dat pakt goed uit. Maar ook een existentialistische rocker als One Stiff Breeze maakt indruk, vooral weer vanwege de wrange teksten. ‘Endless tears and mournful sighs’, zingt Hiatt getergd. ‘Sure could use your flashlight eyes.’

Roots

Vier sterren

John Hiatt

The Eclipse Sessions

New West Records/Pias

Meer over