Job Schuring/Wim Sonneveldprijs Alles verzopen

HET ZAG ER zo veelbelovend uit in 1988, toen hij als winnaar van het Amsterdams kleinkunstfestival de Wim Sonneveldprijs won, bestaande uit een gietijzeren beeld en een bedrag van vijfduizend gulden....

Waar die faalangst vandaan kwam, Schuring weet het niet. 'Aan mijn ouders heeft het niet gelegen. Ik heb een keurige opvoeding gehad.' Zijn studie geschiedenis zal wel hebben bijgedragen aan de sterke neiging tot relativeren. Alleen al aan de titels die hij in de loop der jaren aan zijn programma's gaf - de zevende wordt dit seizoen hernomen - is Schurings drang tot zelfspot af te leiden. Zijn eerste voorstelling heette Ik heb alleen nog geen titel (1988). Een knipoog naar de studie die hij nooit voltooide. Wat heb ik het toch goed (1994) kon nog als ironisch commentaar op zijn eigen persoon worden uitgelegd, maar Eindelijk (1996) was voor de goede verstaander een kleine sneer naar de critici die in hem tot voor kort de eeuwige belofte zagen.

Inmiddels weet Schuring hoe zoet succes smaakt. Succes dat hij mede dankt aan zijn nieuwe impresario, die onder meer zorgdraagt voor leesbare affiches, waar Schuring zeer aan hecht. Jammergenoeg is het al weer vijf jaar geleden dat hij de Pall Mall Exportprijs won, ter waarde van 15 duizend gulden. Tijd voor een derde prijs, vindt hij zelf. 'De Scheveninger cabaretprijs, ik zou die moeten krijgen.'

Schuring heeft het moeilijk gehad, niet alleen met zichzelf, maar ook met de paar man die de voorstelling halverwege verlieten. 'Ik was te onzeker. Als ze niet lachten, dacht ik: ''Het is ook niks.'' Door kenners werd ik goed bevonden, maar het grotere publiek kon de weg nog niet vinden.' Maar met de razend populaire Hans Teeuwen zou hij niet willen ruilen. 'De dip komt nog. Het publiek draagt hem nu nog op handen. Iedereen zegt dat je erg aardig bent, tot ze een ander beter vinden.'

Van het prijzengeld dat de sigarettenfabrikant hem in 1992 overhandigde kocht hij een keyboard en een Ataricomputer. Maar het verbindende snoertje heeft hij tot dusver moeten missen. 'Ik had totaal geen verstand van computers. Het keyboard gebruikte ik alleen om op te spelen en de computer voor mijn boekhouding en teksten. 'Ik weet nog dat de juryvoorzitter me thuis belde en feliciteerde. Op het productiebureau in Amsterdam kreeg ik een bos bloemen.' Van de fabrikant kreeg hij een onduidelijke metalen sculptuur. Hoewel, hij heeft er wel een theorie over: 'Een asbak met kringelende rook erboven.' Van het praatje van de fabrikant in theater Bellevue kreeg hij weinig mee. 'Je bent zo zenuwachtig, je moet dan nog drie of vier liedjes doen.'

Niet iedere prijswinnaar wordt herkend. Toen Schuring een paar jaar later de uitreiking van de Pall Mall Exportprijs bijwoonde zagen de persfotografen de winnaar van 1992 over het hoofd. Schuring: 'Ik voelde me zo treurig, niemand kende mij.' Gelukkig was Lenette van Dongen zo attent om de fotografen op zijn hoofd te attenderen.A.L.

Meer over