Review

Joanne is voorlopig een knappe revanche op ARTPOP

Wat wil Lady Gaga nu eigenlijk? Een vraag die inmiddels niet alleen gesteld wordt door de miljoenen fans - door Gaga 'little monsters' genoemd - maar ook door de zangeres zelf. Sinds het hopeloos mislukte album ARTPOP (2013) lijkt ze zoekende. In vleesjurken heeft ze geen zin meer, ook niet in het verschuilen achter concepten, zo lijkt het. Met Cheek to Cheek, het duetalbum met Tony Bennett, leek ze vooral te willen bewijzen dat ze wel degelijk goed kan zingen. Oké, punt gemaakt, maar dan?

Gijsbert Kamer
Lady Gaga. Beeld
Lady Gaga.Beeld

Joanne is het deels overtuigende antwoord. Een afwisselende popplaat waarop Lady Gaga het masker aflegt en zich af en toe van een kwetsbare kant laat horen. Een beetje country, een vleugje folk en af en toe een frisse, door producer Mark Ronson vervaardigde beat: het werkt. Het minst sterk zijn eigenlijk de steviger nummers als de single Perfect Illusion (met dank aan Tame Impala's Kevin Parker). Ook de samenwerking met Florence Welch in Hey Girl komt niet echt van de grond.

Veel beter is het pakkende popliedje Dancin' in Circles dat ze met Beck maakte. Verrassend zijn de kale pianoballads Million Reasons en Angel Down. Million Reasons is een heuse powerballad, waarvoor 'hair bands' als Bon Jovi in de jaren tachtig een moord hadden gedaan. Lekker in het gehoor ligt ook het countryliedje Sinner's Prayer dat ze met Father John Misty maakte.

Al met al is Joanne een leuke plaat, maar daarmee is de vraag wat Lady Gaga nu wil nog niet beantwoord. De kermismuziek van weleer heeft plaatsgemaakt voor een kleiner popgeluid. Maar een duidelijke, nieuwe signatuur heeft ze er nog niet aan gegeven. Wellicht later. Joanne is voorlopig een knappe revanche op ARTPOP.

null Beeld
Beeld
Meer over