Drama

Jimmy P.

Geen perfecte, wel bijzondere film

Pauline Kleijer

'Wat moeten we aan met een indiaan?' De therapeuten in het militaire ziekenhuis hebben al veel probleemgevallen behandeld, maar met de getraumatiseerde oorlogsveteraan Jimmy Picard (Benicio Del Toro) weten ze geen raad. Picard is een Blackfoot-indiaan. Zijn symptomen wijzen op schizofrenie, maar wie zegt dat de hersens van de inheemse bevolking net zo werken als die van andere Amerikanen?

Het ziekenhuis roept de hulp in van Georges Devereux, een van oorsprong Roemeense antropoloog die jaren bij de indianen heeft doorgebracht. Devereux (Mathieu Amalric) is bovendien een enthousiaste amateurpsychiater. Hij stort zich gretig op zijn nieuwe patiënt, die hij hoog aanslaat.

Jimmy P.: Psychotherapy of a Plains Indian vertelt een waar gebeurd verhaal. De film is gebaseerd op het boek dat Devereux in 1951 publiceerde over zijn behandeling van Jimmy Picard, waarin hij uitvoerig elke sessie beschreef die hij met de indiaan had. Droomduiding, jeugdherinneringen, seksuele verwarring - alles wat een goede Freudiaanse therapeut in die tijd ter beschikking stond, kwam langs.

Een tijd lang lijkt Jimmy P. een psychologische thriller. Picard, een beer van een vent met vreselijke migraine- en angstaanvallen, kan immers elk moment ontploffen. En anders wacht er wel een schokkende onthulling uit zijn verleden. Maar hoewel de film de nodige verrassingen kent, blijft een climax uit.

In zijn tweede Engelstalige film besteedt de Franse regisseur Arnaud Desplechin meer aandacht aan sfeer en de details van psychoanalyse dan aan de plot. Jimmy P. is in de eerste plaats een wandeling door het hoofd van Jimmy, met zijn getroebleerde jeugd en zijn warrige maar veelzeggende dromen.

Net zoals het onderbewuste vreemde paden kan inslaan, laat Desplechin de kijker rustig kennismaken met Devereux' minnares (een fraaie rol van Gina McKee), die in het verhaal verder weinig te zoeken heeft. Subtiele verwijzingen zijn er naar Devereux' eigen, pijnlijke verleden - net als Picard heeft hij in de loop van zijn leven een andere identiteit aangenomen.

Met zijn meanderende vertelvorm en losse eindjes is Jimmy P. geen perfecte, maar wel een bijzondere en bij vlagen betoverende film. Het gebrek aan spanning tijdens de therapeutische sessies wordt bovendien goedgemaakt door het spel van Del Toro en Amalric, twee acteergiganten die elkaar mooi aanvullen.

Meer over