Jeugdtheater

Tantes..

De onwaarschijnlijke tovenaarstrucs en de somber-magische vormgeving van deze nieuwe jeugdopera doen onvermijdelijk denken aan Harry Potter. Tegelijk klinkt in de voorstelling de droogkomische noot van Annie M.G. Schmidt. De bindende kracht van dit alles is het spelplezier.

De tantes Flos, Heralda en Ecoline, lekker vilein gespeeld door drie heren, vormen een duistere orde die een geheim lied loepzuiver ten gehore wil brengen. Is de harmonie perfect dan mogen ze een wens doen. Wat hen betreft: alle kinderen de wereld uit! De drie gaan op zoek naar zuivere kinderstemmen.

Met poeslieve verhaaltjes lokken de dames steeds weer kinderen mee naar hun sombere villa. Eenmaal binnen veranderen ze in gevaarlijke heksen. In een laboratorium stopt het drietal de zuivere kinderstembanden in potjes, de slachtoffers stemloos achterlatend in de kelder. Sam is het laatste nog vrij rondlopende lid van het kinderkoor Kolibrie. Zij weet de gevaarlijke praktijken van de dames te stoppen.

Tantes verbindt op listige wijze de verhaallijn aan muzikale elementen. De loepzuivere harmonie is een tovermiddel, de tantes tonen op onbewaakte momenten hun ware aard door als een punktrio te keer te gaan. Hun merkwaardige ganzenmars-met-huppeltje drijft op een prettig gestoorde, onregelmatige maatsoort.

De voorstelling is sfeervol vormgegeven en schenkt de muziek een overtuigende hoofdrol met zijn prachtige dreigende klanken, de kokette partijen tussen de tantes en de mooie, onwerkelijke harmonieën. Te midden van de magische vertelling schittert zo de magie van zang en muziek.

Hannah & Hanna

In 2001 schreef de Brit John Retallack een tekst over racisme en vreemdelingenhaat die wereldwijd succes had. MUZtheater maakt er een radicale, naar Nederland verplaatste versie van die onthutsend is in directheid en vorm.

Hannah & Hanna gaat over een ontmoeting tussen racistische jongeren in Den Helder en een uit Kosovo gevlucht gezin. Spil van de ontmoeting zijn twee meiden: de Nederlandse Hannah zingt en danst onbevangen en moet aanvankelijk niets hebben van de Kosovaarse Hanna, die ook van zingen blijkt te houden.

Stap voor stap verandert Hannah's afkeer in kameraadschap en keert de beginsituatie volledig om. De twee actrices spelen de voorstelling frontaal en veelal in vertelvorm, direct op het publiek. Tegenover de documentaire werkelijkheid van de vertelling, staan de liedjes, goed voor beschouwing en verwerking. Ze liggen lekker in het gehoor, zijn voorzien van vlotte dans en videobeelden.

Er is veel af te dingen op deze voorstelling. De vertelling voelt topzwaar met zijn vele emotionele kenteringen, bij de meiden en bij enkele andere personages. Dat komt ook omdat de constructie zelf zwak is, vaak plat en doorzichtig. Sommige ballads zijn ronduit irritant moraliserend of sentimenteel.

Toch raakt de voorstelling op cruciale momenten. Zoals met het lied dat Hanna in haar eigen taal aanheft en haar relaas over de omstandigheden waaronder ze met haar familie Kosovo moest ontvluchten. Maar de bedoelingzwangere uitgesprokenheid en ook de spelopvatting (veel gespreide armen, zowel bij de liedjes als in de scènes) zijn de vijanden van deze in aanzet uiterst geldige voorstelling, over wat het is om vreemdeling te zijn.

Meer over