Jeugdtheater

Bart Deuss..

Pakman van Theater Artemis biedt de kijker een associatief en blij vlagen bruut kijkspel. De voorstelling paart het thema groei en overleven aan een fraaie dosis Vlaamse spelvreugde.

Artistiek leider Floor Huygen meent dat je kinderen niet moet onthouden waar wij, grote mensen ons druk over maken. Zo’n scheiding tussen kinder- en grote mensenwereld is onnatuurlijk en onecht. Anderen vinden een zeker filter gewenst wanneer je kunst maakt voor kinderen. Na een serie bepaald niet malse voorstellingen laat de regisseur met Pakman zien dat het kan: levensgrote, tragische en vrolijke grote-mensenzaken neerzetten voor een jong publiek.

Huygen nodigde vier Vlaamse spelers en makers uit rond herinneringen aan hun schooltijd een voorstelling te maken. De vier vormen een geheim genootschap dat zij Pakman noemen. Ze ontmoeten elkaar in het schoolgebouw van hun jeugd en ravotten er als vanouds op los. Aan een half woord hebben ze genoeg. Tegelijk gedragen de vier zich uiterst brallerig; ze gaan overdadig uitbundig met elkaar om, poeren gretig in dat verleden dat in feite zoveel ontroerende, vreugdevolle pijnen herbergt. Die allemaal gaan over kleine jongetjes die groot worden. En daarmee weer over het thema groei dat Huygen het afgelopen jaar als leidraad nam.

De vier ontmoeten elkaar in een leeg lokaal met aan de kant een allegaar van rommel waarmee ze op anarchistische wijze idiote spelletjes uithalen.

Juist de anarchie van die spelimpuls is de sleutel waardoor kinderen moeiteloos meegaan in deze tegelijk zo uiterst melancholieke en uitbundige ode aan het opgroeien. In feite is het Pakman-genootschap niets anders dan een verdediging tegen het leven, die gedoemd is te falen. Maar ondertussen hebben de vier jongens met hun spelrituelen zoveel kracht vergaard, dat die verdedigingslinie er niet meer toe doet.

In het huistheater van de Citadel in Groningen is met man en macht de natuur nagebouwd. Bloemen, fraaie natuuropnames en veel, heel veel gras. Puur Natuur, van de jonge gastregisseur Feico Sobel gaat over de controverse tussen cultuur en natuur. Met natuurlijk een glansrol voor de mens.

Een hoogblonde dame bezingt de lieve dieren die ondertussen maar geen bezoek brengen aan haar ‘natuurtuin’. Een kundig stukje mensenwerk vol plastic bloemen en kunstgras. De bezoekers zitten er omheen. Aan een kant huist de dame in haar caravan, aan de andere kant bewoont een grote, bruine beer een blokhut. De dame bevolkt haar tuin met knuffelbeesten maar een echte beer – dat is toch spannender.

Na deze introductie van de tegenstelling natuur – cultuur volgen vele variaties op dat thema. Een man met regenjas en hoed betreedt de tuin en de blonde dame raakt in de ban van dit schepsel. Terwijl deze heer de evolutieleer aanhangt, blijkt de dame in ‘de hand van God’ te geloven.

Tegenover dit tweetal plaats regisseur Sobel de bruine beer en een onschuldig meisje. Ook tussen die twee ontstaat een innige band.

Alle verwikkelingen slaan effectief terug op het uitgangspunt, vertaald in vragen als: wat moet die natuur in vredesnaam met de mens? En andersom? Weten dieren wat houden van is, en wat stelt onze liefde voor dieren eigenlijk voor? Waarmee tegelijk de mens als uitzonderlijke levensvorm tegen het licht wordt gehouden.

Ondertussen dansen, spelen en zingen de personages uitbundig rond in deze kunsttuin, waarna de kijker wordt meegenomen naar een museumopstelling met allemaal opgezette beesten. Daar houdt een suppoost een prachtige monoloog over de zon die opkomt en ondergaat en dat je daar maar beter ongecompliceerd van kan genieten.

Met de uitvergrote (alles behalve natuurlijke) speelstijl en de nadrukkelijk artificiële soundtrack van medespeler Luc van Loo, is Puur Natuur een knap steekspel vol tragikomedie en vrolijk gestelde bestaansvragen.

Meer over