Profiel

Jeff Lynne is ijzersterk terug

Jeff Lynne heeft een goed gevoel voor momentum. Bijna veertig jaar na zijn grootste hit speelt hij glorieuze liveshows, presenteert hij een nieuw album en gaat hij op wereldtournee.

null Beeld Contour by Getty Images
Beeld Contour by Getty Images

Jeff Lynne is met zijn gereanimeerde Electric Light Orchestra (ELO) midden in het vierde liedje Turn to Stone als er een luid, euforisch gejoel uit de zaal opklinkt. Het live lastig te reproduceren koortje in de break van de song klinkt zo goed dat het publiek zich wel moet laten gaan. Velen van de pakweg duizend man die naar de Londense Porchester Hall zijn getogen, hebben dit Turn to Stone al bijna veertig jaar in hun hoofd. Het was in 1977 het openingsnummer van wat ELO's beroemdste album zou worden, Out of The Blue.

Maar dat het ooit nog eens live gespeeld zou worden, inclusief dat duivelsmoeilijke meerstemmige stukje zang halverwege, werd steeds moeilijker voorstelbaar. Zoals het tot drie jaar geleden ook ondenkbaar was dat Mr. Blue Sky, de grote hit van Out of the Blue of andere topstukken uit het repertoire ooit nog eens op een podium zouden worden gespeeld.

Glorieus

Maar Don't Bring Me Down, Evil Woman, Can't Get It out of My Head, Livin' Thing en, misschien wel het mooist van allemaal, Showdown, werden twee weken geleden in Londen en afgelopen weekend in New York niet zomaar live vertolkt door de man die ze componeerde. Jeff Lynne brengt ze met zijn nieuwe ELO (met toetsenist Richard Tandy als enig overgebleven oorspronkelijke bandlid) zo glorieus dat je je afvraagt waarom het zo lang heeft geduurd en of er niet snel een vervolg komt.

Om met dat laatste te beginnen: ja. Een dag na de Londense show kondigde Mojo Concerts een optreden van Jeff Lynne's ELO aan in de Ziggo Dome, dat onderdeel uitmaakt van een wereltournee. Eindelijk heeft Lynne (67) de twijfels van zich afgeschud. Drie jaar geleden nog vertelde hij aan de Volkskrant dat hij niet wist of hij het repertoire nog eervol kon neerzetten en of er nog wel iemand op zat te wachten. Hij had destijds wat oude liedjes opnieuw opgenomen en de soloplaat Long Wave gemaakt, waarop hij muziek uit zijn eigen jeugd zong.

Blijkbaar heeft het warme onthaal daarvan hem toch geïnspireerd. Want in 2014 was daar ineens een groot concert in het Londense Hyde Park, de eerste ELO-show in bijna dertig jaar. Ook nam Lynne weer plaats achter de schrijftafel.

Het vorige week verschenen Alone in the Universe is een verrassend sterke plaat geworden, met liedjes als When I Was A Boy en When The Night Comes die zich live moeiteloos laten mengen tussen hits als Sweet Talking Woman en Telephone Line.

Tekst loopt door onder de foto

Jeff Lynne ten midden van muzikanten Tom Petty (L) en Joe Walsh (R) krijgt zijn eigen ster op de Hollywood Walk of Fame. Beeld anp
Jeff Lynne ten midden van muzikanten Tom Petty (L) en Joe Walsh (R) krijgt zijn eigen ster op de Hollywood Walk of Fame.Beeld anp

Eigenlijk pakt Lynne op zijn nieuwe plaat de draad van Long Wave weer op. Stonden daarop nog liedjes van The Everly Brothers en Chuck Berry, waar hij als jongetje in Birmingham zo dol op was, Alone in the Universe opent met When I Was A Boy waarin Lynne herinneringen ophaalt aan de vroege jaren zestig, toen de radio zijn beste vriend was.

Het is zo'n liedje waarin hij laat horen hoe groot de invloed van The Beatles op zijn eigen werk altijd is geweest. Hij zingt mooi ingetogen, als John Lennon in Imagine of Woman, terwijl de melodie en het akkoordenschema zo van Paul McCartney hadden kunnen zijn. Elders hoor je de eenzame, door wanhoop gedreven galm van Roy Orbison terug.

Supergroep

The Beatles en Orbison, het zijn namen waarmee Lynne heeft gewerkt sinds 1986, het jaar waarin hij zijn 'orkest' ontbond. Zo maakte hij eind jaren tachtig met onder anderen Orbison, Bob Dylan en George Harrison deel uit van de 'supergroep' The Traveling Wilburys, produceerde hij in 1987 Harrisons soloplaat Cloud Nine en was hij in 1988 medeverantwoordelijk voor de comeback van Roy Orbison. Ook kreeg hij in 1994 van Paul, George en Ringo de eervolle taak iets te maken van Real Love, een Beatles-demo gezongen door John Lennon.

Maar Lynne's eigen muziek was niet overal even geliefd. Te bombastisch en te glad, vonden veel critici. Het was eigenlijk de kritiek die hem al sinds de jaren zeventig ten deel viel.

Jeff Lynne ging allerminst als cool het nieuwe millennium in. Een poging in 2001 om ELO nieuw leven in te blazen met het album Zoom mislukte, een Amerikaanse tournee werd wegens desastreuze kaartverkoop in de kiem gesmoord. Exit Jeff Lynne, exit ELO.

Jaren hoorden we niks van Lynne, die zich in Beverly Hills had teruggetrokken. Tot 2012 dus. Ergens moet hij gevoeld hebben dat de tijd rijp was. Zijn Hyde Park-concert vorig jaar werd alom bejubeld. Kaartjes voor de Londense en New Yorkse shows waren uitverkocht in een vloek en een zucht.

Alone in the Universe is een voor Lynne's doen sober geproduceerde plaat. Zoals op eigenlijk alle platen van ELO staan er een paar missers op, zoals het niksige rockertje Ain't It A Drag. Maar Lynne heeft het componeren duidelijk nog niet verleerd en er weer hoorbaar zin in.

En dan zie je hem zo staan onder de kroonluchters van de Porchester Hall, met zijn zonnebril op - hij lijkt nog onverminderd een beetje op Piet Veerman. En dan hoor je de weergaloos klinkende hits van weleer en je weet zeker: het gaat een ongekend feest worden in de Ziggo Dome.

Jeff Lynne's ELO staat op 1/5/2016 in Ziggo Dome, Amsterdam

undefined

Meer over