Jamie Lidell

Prima van sfeer, dit album, maar af en toe hoop je even op een rustmomentje, even een mooi liedje

Gijsbert Kamer

Na een paar plezierige popplaten vol toegankelijke blue-eyed soul is het toetsenwonder Jamie Lidell weer terug waar hij ooit begon, bij de meer elektronische experimentele muziek.

Naar vrolijke meezingers als Multiply of Another Day is het op Jamie Lidell vergeefs zoeken. Hij keert terug naar de gekte in zijn vroegere werk, met muziek die vooral een ode is aan de krankjorume funk van George Clinton. Je hoort ook echo's van Prince terug, maar het is meer de harde funk van ook Cameo en Zapp die Lidell knap nadoet met zo te horen een studio vol aan synthesizers en andere analoge opname-apparatuur.

Prima van sfeer en consequent in aanpak, dit album, maar af en toe hoop je even op een rustmomentje. Even een mooi liedje, zoals Lidell die ook kan schrijven, maar dat zit er dit keer niet in.

Meer over