AlbumrecensieGarbers Days Revisited

Inter Arma hijst Neil Young en Prince in een metal-jasje en haalt zowel de band als fans uit de comfortzone ★★★☆☆

Ze maakten vorig jaar de magnifieke metalplaat Sulphur English, en hoopten daar in 2020 de vruchten van te plukken met een uitgebreide tournee. Maar dankzij corona kwamen dit jaar de muren op Inter Arma af. De Amerikaanse band besloot in arren moede de eigen roots nog maar eens te onderzoeken, met een duik in de inspiratiebronnen en een stapel daaraan onttrokken covers.

Die verschijnen nu op plaat, als goedmaker voor de fans. In nummers als The Girl Who Lives on Heaven Hill van Hüsker Dü en het hardvochtige In League with Satan van Venom sluit de briesende vertelkracht van Inter Arma aan bij het energieniveau van de originele vertolkers. Gruwelijk heavy, niets meer aan doen.

Spannend wordt het bij de vertolkingen van Southern Man van Neil Young en Running Down a Dream van Tom Petty. De zware riffs en de giftig schreeuwende zang van Mike Paparo proberen Youngs klassieker aan reepjes te scheuren, maar Southern Man weigert zich over te geven. Het blijkt zeer lastig zo niet ondoenlijk om dit soort monumentale songs een eigen smoel te geven: het origineel loert altijd over de schouder mee en maakt de bewerking grappig om naar te luisteren maar ook een beetje potsierlijk.

Hetzelfde gebeurt bij Purple Rain van Prince, waarin de normaal zo kwaadaardig grommende stem van Paparo ineens klinkt als een dronken Axl Rose van Guns N’ Roses. Dat kan niet de bedoeling zijn, en haalt behalve de band ook de fan uit de comfortzone. Volgens Inter Arma was deze cover ook meer bedoeld voor intern gebruik, in een oefenruimte, bij een stevige borrel. Dan is het goed. 

Inter Arma

Garbers Days Revisited

Heavy

★★★☆☆

Relapse

Meer over