Ingehaald op de snelweg

Ja, hé...

Het begon maandagochtend al bij mijn terugkeer aan het bureau. Blijken ze in die vier weken Frankrijk bij iedereen op de redactie een directe lijn met Internet in zijn scherm te hebben gezet. State of the art. Tig keer zo snel als thuis. Keurig fijngeregeld. En met altijd een helpdesk bovenaan de trap.

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is: probleemloos, efficiënt en clean Internet.

Weten al die kreukvrije frisgewassen nieuwkomers wel wat daaraan vooraf is gegaan? En wat wij voortrekkers hebben moeten doorstaan om dat verdomde net zover te krijgen dat zij het nu op een presenteerblaadje aangereikt krijgen?

Hoeveel uur, ik begin maar ergens, van ons jonge leven we alleen al hebben zitten wachten bij een downloadende machine? Aan de lijn met dito wanhopige helpdesks? Hoeveel huiselijke onenigheid de eindeloos bezette telefoonlijn heeft opgeleverd? Hoeveel vrienden wij verloren hebben omdat we altijd in gesprek waren? Hoe vaak de computer wel niet crashte onder de hoge druk? Hoeveel keer je vroeger gemiddeld moest bellen voor je überhaupt kon inloggen?

Of hoeveel telefoontikken we er in vijf jaar tijd doorheen hebben gejast? Wat een abonnement bij een beetje fatsoenlijke provider eigenlijk wel niet kost? Plus elk halfjaar weer een sneller modem. Elke twee jaar een geliktere pc. En de ergernis dat het in feite allemaal zo weinig hielp.

Nog dezelfde maandag meldde KPN Telecom vanaf oktober gratis toegang tot Internet te gaan aanbieden, omdat het geld genoeg verdient aan alleen al alle telefoontikken die we verstoken. Als KPN daar brood in ziet, gaan de overige aanbieders binnen de korste keren ook om. Dat bleek ook prompt: de Postbank kondigde het inmiddels ook al aan. Binnenkort zit dus bij een pak zeeppoeder al een gratis Internet-account.

Is dat dan erg? Reken maar.

Alweer op dezelfde maandag als KPN zijn plannen bekend maakte, bleek Hotmail, de populaire gratis e-mailservice van Microsoft, gekraakt door een handige Zweed. Urenlang waren al uw en mijn berichten voor iedereen te lezen. Een schandaal dat een reguliere Internet-provider waarschijnlijk in no time de kop had gekost.

Maar is er maandag één gebruiker van Hotmail weggelopen? Welnee. Over gratis kun je immers niet zeuren.

Alleen onafgebroken gekanker in de stroeve beginjaren heeft het net gemaakt tot wat het nu is: een vierbaansweg vol veilige anonieme middenklassers die zich keurig aan de maximumsnelheid houden. Niet spannend meer, wel handig. Dood in de pot. En definitief uit onze handen geglipt.

Ik zie bij deze alsnog af van een standbeeld te paard.

Meer over