Album

In zijn postpunkdebuut zoekt Squid het in geëxalteerde punkfunk en krautrock ★★★★☆

null Beeld

De oogst aan Britse postpunkdebuten is rijk dit jaar: na het duister wanhopige van Black Country, New Road en het onderkoeld toegankelijke van Dry Cleaning landt nu Bright Green Field van Squid, dat het zoekt in geëxalteerde punkfunk en krautrock à la Neu!, met veel tempowisseling, jazz en koper.

Nieuw is de groep uit Brighton, met drummer en vocalist Ollie Judge als blikvanger, overigens niet. Sinds 2017 verscheen een reeks sterke singles en een ep (Town Centre, 2019), aanvankelijk op Speedy Wunderground, het label waarop ook het bevriende Black Country, New Road begon.

Niet zelden zit Judge hysterisch te schreeuwen achter zijn drums. Hij schreeuwt zijn keel stuk op de dolle LCD Soundsystem-groove van Peel St. en je hóórt hem gek worden van de lawine aan drukwerk die in Pamphlets op zijn deurmat landt.

Zo hitgevoelig als Dry Cleaning of zelfs hun eigen Houseplants (2019) wordt het niet, maar de ideeënrijkdom en dynamiek doen het hem: Squid jaagt je van orkaan naar windstilte en terug.

Squid

Bright Green Field

Pop

★★★★☆

Warp/V2

Meer over