In Villa BvD is het elke dag feest

Villa BvD is tijdens het WK Voetbal uitgegroeid tot het meest spraakmakende televisieprogramma. Bij Frits Barend en Henk van Dorp lopen feiten en sentimenten in elkaar over....

TE MIDDEN van het geweeklaag over het verlies van het Nederlands elftal tegen Brazilië klonk Frits Barend dinsdagnacht in Villa BvD plotseling venijnig. Zeljko Petrovic, de Joegoslavische ex-PSV'er, had een avond eerder iets geroepen over de finale. Die moest volgens hem wel gaan tussen Frankrijk (Adidas) en Brazilië (Nike). Petrovic vermoedde een complot.

'Vertel nog 's wat je gisteren zei', probeert Barend, een uur nadat Ronald de Boer zijn strafschop miste. Petrovic heeft er weinig zin in. Barend volhardt: 'We kunnen op zijn minst zeggen dat de scheidsrechter, die een strafschop voor Van Hooijdonk wegwuifde, de door de organisatie gewenste finale niet heeft voorkomen.'

Dat is Frits Barend. Een getapte jongen, luid lachend om elke flauwiteit, maar ook altijd speurend naar nieuws, machtsspelletjes en samenzweringen, - zelfs op een warme avond in Roquebrune Cap Martin. Henk van Dorp ('Kom op jongens, laten we wel realistisch blijven') is er voor de relativering. Jan Mulder heeft de taak van gangmaker. Zijn kracht is zijn onvoorspelbaarheid. De ene keer raakt hij niet uitgepraat over Marianne Timmer, de volgende keer maakt hij zich boos over anti-Duitse sentimenten en weer een andere keer loopt hij midden in de uitzending weg, omdat het uitgaansleven lonkt.

Voetbal is het hoofdonderwerp in Villa BvD. Verder zingen artiesten - van The Scene tot en met Marco Borsato en André Hazes - een liedje, en zijn er enkele vaste grappen, waarvan Kabel TV ('Natuurlijk besteden we ook aandacht aan onze blanke jongens') de leukste is.

Villa BvD ontpopte zich de afgelopen vijf weken als een populaire late night-show. Dagelijks keken er gemiddeld 770 duizend mensen naar de samenballing van amusement en journalistiek. Dat aantal is uitzonderlijk voor een programma dat om half twaalf begint. Café au Lait, de zondagochtend-editie van Villa BvD, trekt 400 duizend kijkers.

Die populariteit kan niet alleen worden afgedaan als een uitvloeisel van de 'Oranje-koorts', al schrikken de makers er niet voor terug aan die polonaise (Barend, na de nederlaag: 'Er moet een grootse huldiging komen') mee te doen.

Tijdens het WK staat de televisie bol van het voetbal, evenals de kranten en de tijdschriften. De grens van wat de liefhebbers aan informatie aankunnen, wordt getart. In dat licht oogt een praatprogramma waarin de voetballers zelf vanwege het late uitzendtijdstip niet kunnen opdraven als een brekebeentje.

De gretigheid van de kijkers heeft te maken met de toon van Villa BvD. Barend, Van Dorp en Mulder zijn in staat live voor de camera gesprekken te voeren met haken en ogen, met onaffe observaties, puntige opmerkingen, dooddoeners en rake conclusies. Soms zijn de gesprekken grappig. Soms vervelend. Vaak zijn ze ongenuanceerd (Mulder: 'Die Brazilianen kunnen helemaal niet voetballen'), maar altijd zijn ze ongekunsteld. Hun richting is onbekend. Dat soort interviews is op televisie, waar voorgekookte dialogen tot norm zijn verheven, weinig te zien.

Die rafelige, achteloze manier van presenteren, gepaard gaand met de nodige glazen wijn, verklaart ook dat er Villa BvD-haters zijn. Zij zien de ongedwongenheid als ironie en ergeren zich aan de jolige sfeer, die illustratief zou zijn voor de zelfgenoegzaamheid van de makers. 'Het is iedere avond weer ouwe-jongens-krentenbrood of zogenaamd ruzie in de tent, vaak op het gênante af. Geldverspilling in optima forma, derhalve', schreef Charles Taylor in De Telegraaf over 'het trio-ongein'.

Taylors verwijten zijn gebaseerd op de misvatting dat Barend en Van Dorp in Zuid-Frankrijk sportjournalistiek bedrijven. Het duo verloochent zijn journalistieke achtergrond niet, maar tevens is er het besef dat kijkers 's avonds laat de televisie inschakelen om zichzelf uit te schakelen.

Villa BvD is een programma van deze tijd. Het onderscheid tussen goede en slechte smaak is erin opgeheven evenals die tussen feiten en sentimenten. Omdat de presentatoren zowel journalist als paljas als voetbalfan zijn, krijgt de kijker alle ruimte om te speuren naar iets van zijn gading. Hij kan zelf bepalen hoeveel afstand hij neemt.

Gaat hij op het puntje van zijn stoel zitten om te horen wat 'professor' Herman Pleij van Guus Hiddinks shirt vindt? Kijkt hij om de spanning tussen Mulder en Barend, het gevolg van een ruzie over een interview van Barend met Bogarde? Of houdt hij vooral van Oranje en geniet hij van 'de prachtige beelden' (Barend) van de tranen van Edwin van der Sar?

Villa BvD is een ideale stek voor televisiekijkers die een vrolijke dagsluiting zoeken. Na vanavond is het niet meer. De kijker moet weer gewoon met de afstandsbediening een combinatie van humor en informatie bij elkaar rapen.

Ronald Ockhuysen

Meer over