Review

In Unbroken blijven de personages vlak

Unbroken
Regie: Angelina Jolie
Met: Jack O'Connell, Domhnall Gleeson, Takamasa Ishihara, Jai Courtney.
137 min., in 78 zalen

Berend Jan Bockting
Unbroken. Beeld -
Unbroken.Beeld -

De reuring rond Unbroken, een gelikt oorlogsdrama over de overlevingsstrijd in Japanse krijgsgevangenenkampen van de Italiaans-Amerikaanse atleet/militair Louis Zamperini, bereikte afgelopen weekeinde ook Nederland. Een aantal BN'ers met Indische achtergrond onderschrijft een Amerikaanse petitie om de film in de Japanse bioscopen te krijgen. Het verleden mag immers niet worden vergeten, zoveel is duidelijk. Het is een reactie op een groep Japanse nationalisten, die de film juist uit hun theaters wil weren. Unbroken is racistisch en geeft een verkeerd beeld van de werkelijkheid, vinden zij.

Onbedoeld geeft de situatie haarfijn weer hoe het schuurt in Unbroken, de tweede film waarvoor Angelina Jolie plaatsnam op de regiestoel (na haar verguisde debuut In the Land of Blood and Honey, over de oorlog op de Balkan). Er zijn veel goede bedoelingen, daar begint het mee. Jolie deinst er niet voor terug de ontberingen in de kampen te tonen, waar Zamperini gevangen zit nadat zijn vliegtuig is neergestort boven de Stille Oceaan, maar echte impact hebben ze niet.

Het schrijven van het scenario besteedde ze ditmaal wijselijk uit - onder anderen de gebroeders Coen mochten met de gelijknamige bestseller van Laura Hillenbrand aan de slag - waardoor het enkel nog sterker opvalt hoezeer ze zichzelf diskwalificeert als regisseur. In Jolies handen blijven personages vlak en transformeert oorlogsleed opvallend vlot tot visuele kitsch; de scène waarin een sadistische kampcommandant Zamperini door zijn medegevangenen in elkaar laat slaan, valt vooral op omdat-ie fraai is uitgelicht tegen een sfeervol rode avondzon.

In Unbroken bestaat de werkelijkheid uit een behapbare tegeltjeswijsheid - 'A lifetime of glory is worth a moment of pain' - en worden de strijdende partijen met kunstgrepen en opzichtig goed-kwaaddenken tegen elkaar uitgespeeld.

Geen Coenbroer die daar iets aan verandert, overigens. Zie hoe onbeholpen sport fungeert als metafoor voor een onwrikbaar geloof in eigen kunnen. Omdat alles in dienst staat van een klassiek Amerikaans heldendicht over innerlijke kracht en vergeving, biedt de film tijdens Zamperini's zoveelste afstraffing onder meer een flashback naar een sportwedstrijd waarin de atleet met Riefenstahl-esk ontbloot bovenlijf glorieert.

Het is niet zo bedoeld, maar de film zegt het tijdens zo'n moment wel: als je goed bent in sport, moet het overleven van zo'n oorlog ook wel lukken.

Meer over