In sobere show schiet stem van Lily Allen wat tekort

In de Amsterdamse Melkweg blijkt dat er een gat gaapt tussen Allen op de plaat en Allen live.

Van onze verslaggever Pablo Cabenda

Misschien niet, maar het is wel heel erg Lilly Allen. De 24-jarige Londense zangeres stoort zich niet aan conventies. En sterallures heeft ze niet. Allen is het meisje dat net zo hard kan boeren als haar vriendjes, om daarna te schaterlachen over zo’n ferme prestatie.

Soberheid
De zangeres debuteerde in 2006 uiterst succesvol met een album vol verfrissende, geestige en zonnige popliedjes. Op haar tweede album It’s Not Me, It’s You is de toon is hier en daar wat persoonlijker geworden en de uitvoering wat soberder.

Die soberheid keert ook terug in de show. Waar Allen tweeënhalf jaar geleden nog een blazerssectie meenam, beperkt ze zich nu tot een basisopstelling van drums, bas, gitaar en toesten.

Volume
Maar de kabbelende stem van de grote stadsmeid als laconieke chroniqueur van het moderne leven schiet live tekort in volume. Zelfs een van tevoren opgenomen tweede stem brengt daar weinig verandering in.

De langzamere persoonlijke liedjes die een stem vergen die het nummer ook echt draagt, hebben daar het meest onder te lijden. Maar ook een nummer als It’s Not Fair komt niet helemaal uit de verf.

Bijna genekt
In een opgewekt deuntje over een minnaar die in de slaapkamer heel wat minder attent is dan daarbuiten, beklaagt Lily zich erover dat ze altijd onbevredigd op de natte plek van het bed naar diens premature gesnurk moet luisteren. Maar de uptempo countrybeat nekt Allen bijna, waardoor haar stem vluchtig en geknepen aandoet en soms hele lettergrepen verwaaien.

In het gevoelige He Wasn’t There – over haar vader – hoeft ze door de akoestische uitvoering minder tegen het geluid op te boksen en klinkt ze meteen een stuk ontspannener en overtuigender. Maar vooralsnog blijft er een gat gapen tussen Allen op de plaat en Allen live.

Lily Allen (AFP) Beeld AFP
Lily Allen (AFP)Beeld AFP
Meer over