Film

In Never Gonna Snow Again hunkeren de mensen naar de superheld met zijn supermassagebed ★★★★☆

Deze geheimzinnige masseur Zhenia is het interessantste personage in deze magisch-realistische film, die geïnspireerd is door de klimaatcrisis.

Kevin Toma
Never Gonna Snow Again Beeld
Never Gonna Snow Again

‘Voorspeld wordt dat in 2025 de laatste sneeuw in Europa valt.’ Een film zal je maar de zaal uitsturen met zo’n nachtmerrie-achtige slotopmerking. Die onheilstijding komt óók zo hard aan omdat het raadselachtige Poolse drama Never Gonna Snow Again verder zo stil en ingetogen is. Malgorzata Szumowska, die haar zevende speelfilm schreef én regisseerde met cameraman Michal Englert, liet zich door de klimaatcrisis inspireren tot een magisch-realistisch relaas met apocalyptische trekjes. Net als de personages verkeert de film vaak zelf in een waas van hypnose en verdoving, om ten slotte de bodem onder je voeten vandaan te trekken.

Een superheld met een supermassagebed, zo valt de protagonist van Never Gonna Snow Again (Sniegu juz nigdy nie bedzie) te omschrijven. Aan zijn tragische jeugd in de radioactieve zone rond Tsjernobyl heeft Oekraïner Zhenia (Alec Utgoff) bijzondere gaven overgehouden. Hij kan voorwerpen bewegen met zijn brein en beschikt over bovenmenselijke massage- en hypnosevermogens. Dat maakt hem rond kersttijd bijzonder gewild in de gated community in Warschau waar de film zich voornamelijk afspeelt. Dagelijks trekt Zhenia van zijn armoedige Oostblok-flat naar dit terrein dat is opgetrokken uit honderden identieke villa’s, waar de gefrustreerde, hunkerende en doodzieke rijken niet kunnen wachten tot ze op zijn bed mogen plaatsnemen.

Szumowska (The Other Lamb, Mug, In the Name of) en Englert schetsen een mild satirisch portret van deze gesloten gemeenschap, van de ingeblikte deurbellen tot indrukwekkend akelige droneshots van eindeloze rijen huizen. Zhenia, door Utgoff vertolkt met een spannend mengsel van elegantie, kracht, dienstbaarheid en mysterie, voert zijn klanten weg uit dat claustrofobische, lijkbleke decor: al wegdromend belanden ze in een glinsterend nachtwoud, proeven ze even van een heilzamer leven. Om het na de massage meteen weer op een zuipen of slikken te zetten.

De droomscène waarin Zhenia als kind met zijn blik objecten over een tafel stuurt, is een directe remake van de slotscène van Andrej Tarkovski’s Stalker (1979), en zulke verwijzingen plaatsen Szumowska en Englert doelbewust. In Stalker trekken twee mannen met hun gids naar de Zone, het verboden domein dat hun diepste wensen kan vervullen. Eenmaal ter plekke blijken ze te ongelovig om dat geschenk te kunnen accepteren. Zo dreigt het ook de afgestorven zielen van Never Gonna Snow Again te vergaan. De vraag is of ze ooit iets van Zhenia zullen leren, hoe vaak hij ook terugkomt.

Dat maakt Zhenia het interessantste personage in het met typetjes gevulde en toch meeslepende Never Gonna Snow Again. Misschien is hij wel geen superheld, maar een falende messias.

Never Gonna Snow Again

Drama

★★★★☆

Regie Malgorzata Szumowska en Michael Englert

Met Alec Utgoff, Maja Ostaszewska, Agata Kulesza

116 min., in 16 zalen.

Meer over