BladMuseumtijdschrift

In Museumtijdschrift zijn de lezersbrieven kritischer dan de auteurs

Wat is lezenswaardig deze week? Vandaag: Museumtijdschrift is aanstekelijk en wervend van toon.

null Beeld Studio V
Beeld Studio V

In de oktober-novembereditie van Museumtijdschrift toont en becommentarieert schilder Koen Vermeule een van zijn geweldige schilderijen. Het is een recent doek waarop een vrouw is afgebeeld. Ze is in het wit gekleed, loopt langs een grote trap en heeft een bezem in haar hand. Vermeule had al tien jaar een plan voor het schilderij. ‘Maar nu dacht ik: het is gewoon tijd dat die pandemie eindelijk van de baan is. Dat er heel letterlijk een bezem door moet.’

En zo sluit het ‘grootste onafhankelijke kunsttijdschrift van Nederland’ de zwarte periode af. De musea zijn weer open. Het oude normaal is terug, en daarmee ook de oude vragen. In haar voorwoord met de kop ‘Kunst op recept’ stelt hoofdredacteur (sinds 2014) Marina de Vries er een: ‘Kan kunst het leven rijker, completer en gezonder maken?’

Ze wijst er instemmend op dat artsen in Brussel sinds kort museumbezoek voorschrijven om de geestelijke gezondheid te herstellen tijdens de coronapandemie. ‘Waar museumbezoek sowieso goed voor is: zorgen voor verbondenheid in een wereld op drift.’

Dat zijn grote woorden. Ze passen goed bij een tijdschrift dat al sinds 1988, toen nog onder de naam Vitrine, mensen massaal en zo snel mogelijk de musea in wil krijgen. Het enthousiasme is in alle stukken groot, de toon is vaak aanstekelijk en wervend, vooral in de rubriek waarin nieuwe tentoonstellingen worden aangekondigd.

Oordelen zijn spaarzaam. Journalist – de meeste medewerkers zijn kunsthistoricus – Jeroen Junte waagt zich er wel aan, in een stuk over de tentoonstelling Goth – Designing Darkness in het Design Museum in Den Bosch. De tentoonstelling gaat over duistere driften en vergankelijkheid. ‘Uiteindelijk zal ook de bezoeker die The Cure een zeikband vindt en nooit zwart draagt, zich herkennen in goth.’

Het hardste oordeel staat op de lezerspagina, in een reactie op een stuk uit het vorige nummer over de tentoonstelling Kirchner en Nolde: Expressionisme. Kolonialisme. in het Stedelijk Museum in Amsterdam. De Volkskrant had er vorige maand twee sterren voor over en stelde vast dat de twee Duitse kunstenaars tot pionnen waren verworden in een debat over culturele ongelijkheid, slavernij, restitutie, uitbuiting, racisme en discriminatie.

Daarin kon een lezer uit Eelde zich waarschijnlijk wel vinden. Volgens hem of haar was het stuk in Museumtijdschrift over de tentoonstelling kritiekloos. ‘Ik hoop dat Museumtijdschrift niet als vanzelfsprekend meegaat met de huidige wokegolf. Ik kan er slecht aan wennen. Het is ook zo humorloos.’

Meer over