Eric ScheursMixtape Madness

In ‘Mixtape Madness’ zijn Eric Schreurs’ rauwe tekeningen bij zijn favoriete muziek gebundeld

Schreurs’ cd-hoezen zijn rauw, scherp van lijn, morbide, geil en grappig tegelijk.

Mixtape Madness Beeld Concerto Books
Mixtape MadnessBeeld Concerto Books

Een jaar geleden was hij ineens dood, tekenaar Eric Schreurs. De geestelijk vader van de strip Joop Klepzeiker werd op zijn 61ste geveld door hartfalen en hard liquor. Dat een virtuoze tekenaar is heengegaan, bewijst het nu verschenen boekje Mixtape Madness, met de bescheiden afmetingen van een cd-doosje: 14,2 bij 12,4 centimeter.

Dat is geen toeval, want het is een bundeling van tekeningen bij zijn favoriete muziek, die hij op cd’tjes brandde en weggaf aan vrienden. Rauw werk, scherp van lijn, morbide, geil en grappig tegelijk. Collega en vriend Guido van Driel kreeg zulke pareltjes wel eens cadeau. In het voorwoord van Mixtape Madness schrijft hij verrast te zijn door de muzieksmaak van de tekenaar die beroemd werd met de avonturen van loser Joop Klepzeiker. ‘Nummers die eerder slowjazzy dan rockend klinken. Melodieën die liever in mineur zijn gestemd dan in een upbeat. Liever vertragen dan versnellen. Liever beschadigd en gebroken dan gepolijst en helder.’

Mixtape Madness  Beeld Concerto Books
Mixtape MadnessBeeld Concerto Books

Van Driel is ook cineast en gaf Schreurs in 2013 een rol als onderwereldfiguur in zijn film De wederopstanding van een klootzak, waarin hij aanstalten maakt om met behulp van een stofzuiger iemands oogbol uit zijn schedel te trekken. Geen ideale schoonzoon dus en dat zie je in de tekeningen van Schreurs ook terug. In zijn portretten zijn de tanden geslepen en staan de ogen manisch, al is er ook ruimte voor (zwarte) humor en zelfspot. A Walk in the Woods is de titel van een tekening waarop Schreurs zichzelf als natuurliefhebber heeft afgebeeld, grijzend, en met een gespiest everzwijn in zijn handen.

Wat Eric Schreurs als oeuvre achterliet, valt in zekere zin uiteen in twee delen. In de jaren tachtig maakte hij furore met morsige strips over de zelfmoordenaar Adrianus en andere zelfdestructieve personages, die leven in universum vol hoeren en hondendrollen. Desalniettemin gingen zijn stripalbums in enorme oplagen over de toonbank. Daarna werd het stil en veranderde Schreurs van tekenstijl: zijn werk werd hoekiger, melancholiek van toon en vrijwel plotloos.

In 1999 exposeerde hij zijn nieuwe stijl onder de titel Strange Flesh in De Lakenhal in Leiden, en die stijl heeft hij niet meer losgelaten. Van Driel noemt Schreurs ‘een Ralph Steadman met een Hollandse twist’, verwijzend naar de Britse tekenaar die met veel krassen en spatten de tronies van Freud en Hunter S. Thompson vastlegde.

Mixtape Madness Beeld Concerto Books
Mixtape MadnessBeeld Concerto Books

Blijkbaar is de tijd er rijp voor, want de ruige charmes van Schreurs’ latere werk zijn ook in een ander boek verzameld: And Now Some Good Old Fashioned Cunty Music. Qua omvang doet deze uitgave eerder aan een elpee dan aan een cd’tje denken. Het verscheen dit voorjaar in een oplage van honderd stuks bij Stichting Godart, is gebonden in ongebleekt linnen en bevat 34 tekeningen die door muziek – en erotiek – zijn geïnspireerd.

Mixtape Madness  Beeld Concerto Books
Mixtape MadnessBeeld Concerto Books

Schreurs maakte ze voor Pieter van Ulden, de eigenaar van tweedehandsplatenwinkel The Lonely Hunter in Leiden. Alle prenten ontstonden in 2007 en 2008 in een tempo van ongeveer één per week en ‘niet zo zeer voor de winkel, maar vanuit een wederzijdse liefde voor goede muziek en alles daaromheen’, zegt Van Ulden. Hij laat ook weten dat van het boek geen commerciële editie bestaat en dat vrijwel alle exemplaren inmiddels een eigenaar hebben gevonden. Jammer voor de liefhebber, want de jazzy mix van benevelde muzikanten en hun wellustige muzen levert de allermooiste strips op uit het post-Klepzeiker-tijdperk van wijlen Eric Schreurs.

Songlife

Dat pop en strip goed samen gaan, bewijst ook de autobiografische beeldroman Songlife, waarin Gerrit de Jager (1954) aan de hand van liedjes die ‘in zijn kop zijn blijven hangen’ herinneringen ophaalt. In handgeletterde teksten (en vaak in tekenstijlen die we van hem niet kennen, zie bijvoorbeeld zijn mooie portret van Stevie Wonder) neemt hij ons mee naar Abba, Zappa en alles wat ertussenin zit. Belangrijkste criterium in de smaak van De Jager: ‘Ik wil soul horen, in welke muziekstijl dan ook.’

Eric Schreurs: Mixtape Madness. Concerto Books: € 14,99. En ‘And Now Some Good Old Fashioned Cunty Music’, Stichting Godart.

Meer over