Recensie

In McCartney 3, 2, 1 voelt de Beatles-ster zich volledig op zijn gemak

De zesdelige documentairereeks over het oeuvre van Mccartney barst van het enthousiasme.

Still uit McCartney 3, 2, 1 Beeld Disney+
Still uit McCartney 3, 2, 1Beeld Disney+

Talloze keren is Paul McCartney (79) geïnterviewd, maar zelden zie je hem zo ontspannen zichzelf zijn als in de zesdelige documentaire McCartney 3,2, 1. In afleveringen van elk een klein half uur zien we hem samen met producer Rick Rubin in een ruimte met niet veel meer dan een piano, mengpaneel en een zitbank. Rubin laat aan McCartney een liedje horen van The Beatles (of een enkele keer eentje van McCartney solo of met Wings) en McCartney vertelt hoe het tot stand kwam.

Een simpel idee, eenvoudig uitgewerkt. Drie uur lang zien we niet veel meer dan twee mannen die met kinderlijk enthousiasme voor de mengtafel staan en uit enthousiasme gaan dansen en meezingen. Dat McCartney zo zichtbaar op zijn gemak is, komt doordat Rubin (op blote voeten, in korte broek en T-shirt) zich vooral als fan opstelt. Elke paar minuten laat hij zich een welgemeend ‘wow’ ontvallen.

McCartney heeft op zijn beurt bewondering voor Rubin, behalve producer van artiesten van Slayer tot Johnny Cash ook medeoprichter van het legendarische hiphoplabel Def Jam. Regelmatig zie je McCartney glunderen als hij van Rubin een complimentje krijgt. ‘Wat gebeurt er met de basgitaar, dit is het beste wat ik ooit gehoord heb’, zegt Rubin voordat hij Something instart. Rubin heeft de mastertapes en kan de geluidsporen van de instrumenten en zangpartijen los van elkaar laten horen, zodat de liedjes stuk voor stuk kunnen worden ontleed. Het raakt McCartney steeds zichtbaar. Zo heeft hij zijn eigen liedjes decennia lang niet gehoord, lijkt het.

En ook de liedjes van de andere Beatles niet, die Rubin regelmatig laat horen. De baspartij in Something van George Harrison speelde McCartney, zo bekent hij onder invloed van het melodische basspel van de Motown-bassist Jamie Jamerson, ‘Hij opende me de ogen’.

McCartney blijkt een goed geheugen te hebben en is ruimhartig. John Lennon, George Harrison en vooral Ringo Starr krijgen alle lof toegezwaaid en ook het belang van producer George Martin en manager Brian Epstein voor de Beatles-geschiedenis wordt duidelijk. Bij het beluisteren van This Boy laat McCartney zich in een bijzinnetje ontvallen dat Epstein de jongens opdroeg rust en kalmte in hun liedjes te stoppen om zo een groter publiek te krijgen dat niet van rock ’n roll hield. Goed advies, zo bleek.

Zo zijn er meer van die terloopse zinnen die je bijblijven. Dat The Beatles zulke pakkende liedjes schreven, kwam omdat ook zij ze meteen moesten onthouden, want er bestond nog geen draagbare opnameapparatuur. ‘The songs were memorable because we had to remember them.’ Los van de herkenbaarheid had ieder liedje iets eigens, iets raars dat moeilijk te imiteren was. Dat proberen Rubin en McCartney hier steeds te betrappen en benoemen. De selectie van Rubin lijkt wat lukraak, zeker waar het die enkele niet-Beatles song betreft. Maar deze aanpak biedt wel mogelijkheden voor een vervolgserie.

McCartney 3, 2, 1
Regie: Zachary Heinzerling
Disney+, zes afleveringen
★★★★☆

Meer over