tv-recensieYasmina Aboutaleb

In ‘Iedereen kan het!’ is er veel koddig optimisme dat de wereld niet zal redden

null Beeld

‘We gaan vanavond iets moois en iets goeds doen’, opende MAX-presentator Carrie ten Napel de show optimistisch. De titel van het programma – dat ze overigens erg soepel aan elkaar praatte – was ook al zo optimistisch: Iedereen kan het! Wat de makers van de ‘show vol inspirerende ideeën voor een schonere toekomst’ daarmee bedoelden, liet ze zien in een deel van het decor dat leek op de set van een klucht met John van Eerd in de hoofdrol.

In plaats van Van Eerd stond in een badkamer een vrouw in badjas en met natte haren. In een lollig een-tweetje met Ten Napel (nogmaals: aan haar lag het niet) legde de vrouw uit dat ze veel energie en water bespaarde door een douchewekker te gebruiken die ze op twee (!) minuten zette. Daarna haalde ze een bamboe tandenborstel uit haar zak en een potje met wat leek op pepermuntjes. Het bleek kauwbare tandpasta. Scheelt weer een verpakking, zei ze monter.

Tussen deze en andere intermezzo’s door (er was ook een gezin dat mocht uitleggen dat het niets nieuw kocht, een paar studenten met zonnepanelen op het dak, tips van kijkers en mensen in de zaal, en Tim Knol speelde een en ander aan elkaar) maakten we kennis met de kanshebbers voor de ‘Green Challenge’. Zes start-ups uit verschillende landen presenteerden in een filmpje hun idee, geholpen door ambassadeurs (een boswachter, een meteoroloog en een wetenschapsjournalist). Dan had je ook nog astronaut André Kuipers, die mocht vertellen dat we zuinig moesten zijn op onze planeet (hij kan het weten) en op zeker moment kwam zelfs George Clooney in beeld, die min of meer hetzelfde zei.

Iris van Asselt laat Carrie ten Napel zien hoe ze haar tanden poetst. Beeld NPO
Iris van Asselt laat Carrie ten Napel zien hoe ze haar tanden poetst.Beeld NPO

Bent u er nog? Inderdaad, het was een bomvol programma. Een soort supersandwich van serieuze en koddige itempjes. Het gevoel dat ik overhield aan alle goedbedoelde huisvlijt (een ton naast de wasmachine om met het afvalwater je toilet door te spoelen, ik noem maar wat): die dingen moeten we vooral doen, maar ze zullen nooit genoeg zijn.

Dat was precies het probleem van de formule van Iedereen kan het! Suggereren dat je met een wormenhotel, hoe knus ook, of met zelf meegebrachte verpakking voor je boodschappen de wereld gaat redden, is een groteske ontkenning van de omvang van het probleem. Het heet niet voor niets klimaatcrisis.

Een beter milieu begint bij jezelf? Mooi niet. Een beter milieu begint bij (inter)nationale verdragen en wetgeving die de grootste vervuilers, de industrie en het bedrijfsleven, dwingen hun leven te beteren. En daar kan de winnaar van de Green Challenge, Ayça Dündar, die duurzaam verpakkingsmateriaal van zeewier maakt en daarvoor een cheque van een halve ton (gesponsord door de Nationale Postcode Loterij) opstreek, bij helpen. Dat was dan tenminste goed nieuws. Net als – had ik dat al genoemd? – de presentatie van Carrie ten Napel.

Meer over