Film

In de zalige Argentijnse tragikomedie El perro que no calla is de tijd de tweede hoofdpersoon ★★★★☆

Dankzij Katz’ fijne, ingetogen spel maakt hoofdpersoon Sebastián een licht sombere en passieve indruk.

El perro que no calla Beeld
El perro que no calla

Hoeveel jaren verstrijken er precies, in de zalige Argentijnse tragikomedie El perro que no calla? Het is onmogelijk om een antwoord te geven: schrijver en regisseur Ana Katz houdt het tijdsverloop bewust vaag. Intussen staat haar zesde, zeer elegant vertelde speelfilm graag stil bij de dingen die in het leven van held Sebastián veranderen of hetzelfde blijven, zodat de tijd stiekem het tweede hoofdpersonage wordt.

De film wijkt geen moment van de zijde van Sebastián (Daniel Katz, broer van de regisseur), en als toeschouwer raak je eveneens snel gehecht aan deze zachtaardige dertiger. Sebastián is enorm verknocht aan zijn hond Rita, en zij aan hem: zodra hij naar zijn werk vertrekt, zet zij het op een janken. Als de buren erover klagen, neemt hij Rita maar mee naar kantoor. En zo leidt in El perro que no calla (‘De hond die niet zwijgt’) het ene tot het andere.

Soms kun je alleen door Katz’ veranderende kapsel merken dat de film tussen scènes een flinke voorwaartse stap in de tijd zet. Zijn oogopslag blijft vertederend druilerig. In hoeverre verandert hij als persoon?

Een dik uur duurt de in stemmig zwart-wit gedraaide film, die op het filmfestival van Rotterdam de VPRO Big Screen Award won. Door de beknopte speelduur schuiven de bepalende momenten in Sebastiáns leven dicht op elkaar. Cineast Katz en co-scenarist Gonzalo Delgado geven sommige van die gebeurtenissen alle aandacht – zoals de fantastische dansscène op de bruiloft van Sebastiáns moeder (Lide Uranga), waar hij zijn grote liefde Adela (Julieta Zylberberg) ontmoet – terwijl andere ontwikkelingen worden aangestipt of verbeeld in fijnzinnige, ontroerende animaties.

Veel dialoog bevat de film niet. Toch tekent Sebastiáns karakter zich helder af. Dankzij Katz’ fijne, ingetogen spel maakt Sebastián een licht sombere en passieve indruk, al staat hij ook open voor wat er maar op zijn pad komt. Je ziet hem onder meer als grafisch ontwerper, thuiszorger en oogstplukker, terwijl mensen zijn leven binnenwandelen en weer verdwijnen, relaties opvlammen en doven en de wereld een catastrofe doormaakt die de gang van alledag volledig overhoop gooit.

Katz en Delgado lijken met dat laatste een maffe draai aan de pandemie te geven, maar dat is puur toeval. De over drie jaar verspreide opnamen (met liefst vijf camerapersonen) waren al afgerond toen corona uitbrak. De meteorietinslag die de personages dwingt om zich hurkend dan wel met een astronautenhelm voort te bewegen, haalt vooral de absurdistische ondertoon van El perro que no calla naar boven en past goed bij een held die sowieso al enigszins slaapwandelde. Het belangrijkste: in een film die zich laat lezen als een lofzang op de eeuwige vluchtigheid van het leven, gaat zelfs deze ramp voorbij alsof hij nooit heeft plaatsgevonden.

El perro que no calla

Komedie

★★★★☆

Regie Ana Katz.

Met Daniel Katz, Julieta Zylberberg, Raquel Bank, Valeria Lois, Marcos Montes, Lide Uranga, Mirella Pascual, Carlos Portaluppi.

73 min., in 22 zalen / te zien op Picl.

Meer over