theater

In de onderlinge dynamiek bij George & Eran zit knap het complete klimaatdebat vervat ★★★☆☆

Maar hoezeer de acteurs zich ook opwinden, er ontstaat niet echt een conflict op het scherp van de snede.

‘George & Eran worden veganisten’, met vanaf links Eline van Gils, George Tobal, Nazanin Taheri en Eran Ben-Michaël. Beeld Bart Grietens
‘George & Eran worden veganisten’, met vanaf links Eline van Gils, George Tobal, Nazanin Taheri en Eran Ben-Michaël.Beeld Bart Grietens

Daar hangt-ie, een klein kwetsbaar aardbolletje in het donker. Van plastic, dit keer, maar toch. Wie door zijn oogwimpers kijkt en zich probeert te verplaatsen in dat betoverende zicht dat astronauten vanaf de maan hebben op hun thuisplaneet, kan zich vaag iets voorstellen van het beroemde zielroerende effect. Niet voor niets zetten veel astronauten zich na terugkeer levenslang in voor natuur en milieu. Wat als we de aarde allemaal eens zo zouden kunnen waarnemen? Zou de klimaatcrisis dan niet binnen de kortste keren zijn afgewend? Wellicht, maar tot die tijd blijft het behelpen.

Over dat behelpen gaat George & Eran worden veganisten, de nieuwe voorstelling van een van de leukste en relevantste theatergroepen van nu. De van oorsprong Syrische George Tobal en de Joodse Eran Ben-Michaël maakten samen al meerdere voorstellingen over het conflict tussen Joden en Arabieren. Hun laatste, George & Eran worden racisten, was een vlijmscherpe analyse van het verhitte racismedebat alhier. Deze nieuwste volgt hetzelfde stramien: op ongedwongen, semipersoonlijke toon gaan George en Eran met elkaar en twee gastacteurs (Nazanin Taheri en Eline van Gils) in gesprek. Het gaat allemaal nog gezellig van start, maar algauw begint het moddergooien. Wie eet er nog vlees? Hoezo? En kan dat hele klimaat deze twee gearriveerde theatermakers met hun comfortabele leventjes eigenlijk wel genoeg schelen?

null Beeld Bart Grietens
Beeld Bart Grietens

In een ietwat schematische maar functionele casting speelt Taheri de vrouw voor wie veganisme een onvoorstelbaar, decadent privilege is. Van Gils is juist een Greta Thunberg-achtige scherpslijper, even geestdriftig als naïef. En Tobal en Ben-Michaël zweven daar ergens tussenin: ze zijn heus bereid iets in te leveren, Tobal is immers al vegetarisch en rijdt hybride. Maar echt strijdlustig zijn ze niet, want hoeveel impact hebben zulke individuele daden nou echt?

In de onderlinge dynamiek zit zo knap het complete klimaatdebat vervat: met flegmatieke ‘boomers’ die jeugdige activisten drammerigheid verwijten, en gewone, ploeterende burgers voor wie het hele links-progressieve klimaatdebat überhaupt een ver-van-mijn-bedshow is. Allemaal heel herkenbaar, en dat is ook een probleem: de weergave van deze complexe problematiek is weinig verrassend. En waar de botsende opvattingen in Racisten zo op elkaar inbeukten dat het op een prettige manier pijn deed, ontstaat hier niet echt een conflict op het scherp van de snede, hoezeer de acteurs zich ook doelmatig opwinden. Misschien is er in deze kwestie gewoon nog te weinig om over van mening te verschillen.

De enige die uiteindelijk echt iets nieuws weet toe te voegen, is Tobals 4-jarige dochter, op geluidsband. Rustig legt ze uit dat we gewoon een klein beetje moeten minderen met alles – vliegen, vlees eten – en dat dat heus niet zo moeilijk is. ‘Publiek’, spreekt ze ons toe, ‘ik vraag of jullie voor mijn toekomst willen zorgen.’ Ja, dat willen we.

George Tobal (links) en Eran Ben-Michaël in ‘George & Eran worden veganisten’. Beeld Bart Grietens
George Tobal (links) en Eran Ben-Michaël in ‘George & Eran worden veganisten’.Beeld Bart Grietens

George & Eran worden veganisten

Theater

★★★☆☆

Door George & Eran Producties. Met George Tobal, Eran Ben-Michaël, Nazanin Taheri en Eline van Gils. Regie Koos Terpstra.

24/9, Theater De Meervaart. Tournee t/m 23/12.

Meer over