tv-recensieJulien Althuisius

In de docu Traumabazen – Vergismoord keert Janke Verhagen terug naar de plek waar ze haar geliefde verloor

null Beeld

Geen woord zo dissonant met zijn betekenis als vergismoord. Het is een woord dat thuishoort op de omslag van een Suske en Wiske-stripboek, of in een matige detectiveserie. Niet een woord waarmee je zegt dat een jonge vrouw de liefde van haar leven heeft verloren, en een jongetje van 2 zijn vader.

Dat is wat Janke Verhagen en haar zoontje Ruy overkwam. Stefan Eggermont ging op 13 juli 2014 met zijn broer ergens Nederland-Brazilië kijken. Toen hij de auto parkeerde in zijn straat, werd hij met een automatisch geweer onder vuur genomen en overleed hij ter plekke. Het was een afrekening binnen het criminele circuit. Alleen, ze hadden de verkeerde. Eggermont reed toevallig in dezelfde soort auto als het daadwerkelijke doelwit, dat bij hem en Verhagen in de buurt woonde.

Het verhaal is destijds uitgebreid in de media geweest, maar wat er daarna gebeurde is minder bekend. Verhagen en haar zoontje verhuisden en ze kwamen nooit meer terug op de plek waar het gebeurde.

Tot nu. Voor de documentaire Traumabazen – Vergismoord, die sinds woensdag te zien is op Videoland, keerde Verhagen samen met presentator Humberto Tan terug naar het huis waar ze met Eggermont woonde. In de 30 minuten durende film van Jessica Villerius doet Verhagen ook haar verhaal voor een klas scholieren van de Valentijnschool uit Rotterdam.

‘Het idee’, legt Tan aan het begin van de docu uit, ‘is deze leerlingen met succesvolle rolmodellen te inspireren, zodat ook zij narigheid kunnen overwinnen.’ Hoewel de titel en de opzet doen vermoeden dat het hier om een reeks gaat, is Traumabazen voorlopig een zogenaamde one-off.

Janke Verhagen vertelt in de documentaire Traumabazen voor een klas scholieren over de moord op haar vriend Stefan. Beeld Videoland
Janke Verhagen vertelt in de documentaire Traumabazen voor een klas scholieren over de moord op haar vriend Stefan.Beeld Videoland

De beelden van Verhagen die met Tan door haar oude huis loopt – eerst blij om terug te zijn op de plek waar ze ooit gelukkig waren, maar daarna met het besef: ‘Je komt hier en je weet dat hier niets meer is. Dat wat je gemaakt hebt samen, dat het over is’ – zijn simpel, maar doeltreffend weggesneden tegen het verhaal dat ze voor de scholieren houdt. Over hoe ze die nacht de straat in liep, een agent aansprak en, terwijl ze zich vasthield aan twee betonnen pilaren, hoorde dat het slachtoffer grijze sneakers droeg, grijze sneakers die Stefan een paar weken daarvoor had gekocht op hun vakantie, en ze zichzelf daarna hoorde schreeuwen.

De documentaire toont dat Verhagen op een of andere manier het onacceptabele heeft kunnen accepteren. Dat ze zich weer heeft kunnen oprichten en nu ook met haar verhaal anderen wil inspireren en helpen. Dat kun je dapper of moedig of sterk noemen, maar ook dat zijn allemaal woorden die de lading en het belang van wat Verhagen doet geenszins dekken. Dat blijkt vooral wanneer, na het verhaal van Verhagen, een meisje uit de klas voor het eerst zelf durft te vertellen wat ze meegemaakt heeft. Het is alleen daarom al te hopen dat Traumabazen (de verschrikkelijke titel daargelaten) een vervolg gaat krijgen.

Meer over