REPORTAGE

'Ik voel me meer dienstbaar aan de liefde dan ooit'

In Amerika behoort ze tot de eredivisie van de singer-songwriters, in Europa is de kleine zaal van de Oosterpoort groot genoeg. Patty Griffin gaf een fabuleus concert op het TakeRoot Festival.

Patty Griffin op het TakeRoot Festival in de Groningse Oosterpoort. Beeld Harry Cock / de Volkskrant
Patty Griffin op het TakeRoot Festival in de Groningse Oosterpoort.Beeld Harry Cock / de Volkskrant

Patty Griffin trekt het lipje van het bierblikje naar achteren en kijkt sip om zich heen, alsof ze daarvoor niet op fabuleuze wijze achter haar piano het begrip weemoed heeft geherdefinieerd, maar te horen heeft gekregen dat ze is gezakt voor haar rij-examen.

Ze zit gebogen op een stoel in de kleedkamer van De Oosterpoort in Groningen, waar de kleine zaal zich aan het herstellen is van het optreden van de popperige roodharige countrydiva (51) op deze achttiende editie van het TakeRoot Festival. Ontevreden over het begin van haar optreden, doordat haar gitaar niet goed was aangesloten. Daar komt bij dat ze hemels had willen sluiten met Heavenly Day - een witkoppengospel uit 2007, waarin ze met haar stem alle lagen van het menselijk verlangen aftast. Ware het niet dat ze die middag sushi was gaan eten in de Groningse binnenstad en de all-you-can-eat haar slecht was bekomen: te veel zout voor haar stembanden.

En zit ze hier in de kleedkamer met nadorst, ook nog mokkend omdat ze niets samenhangends memoreert over haar net verschenen cd Servant of Love. Je kunt zeggen dat het haar manier is geweest om terug te kijken op haar stukgelopen relatie met oud-zanger van Led Zeppelin Robert Plant. Nee, zegt ze, zeker niet: haar nieuwste gaat zo'n beetje over de magie van het leven en is geïnspireerd op het boek Pedro Páramo, een magisch-realistisch meesterwerk uit 1961 van de Zuid-Amerikaanse schrijver Juan Rulfo.

'Ik voel me meer dienstbaar aan de liefde dan ooit', zegt ze, en nipt aan haar blikje. 'Het nummer Servant of Love kwam 's nachts tot me en ik werkte het de volgende dag uit; ik weet nog steeds niet wat ik ermee bedoel. Dat is magie, pas later ga ik het begrijpen. Het kan ook te ingewikkeld zijn om over te praten, je moet er gewoon naar luisteren.'

Daar heeft Patty Griffin een punt; je moet er gewoon naar luisteren. Die stem zegt alles.

Ze kan er niks aan doen, maar de eerste kennismaking met Griffin kwam met de zelfmoord van Joost Zwagerman vorige week. Bladerend door zijn immense oeuvre was daar een speciale aflevering van het muziektijdschrift Wah Wah. Gasthoofdredacteur Zwagerman vroeg in 2008 aan meer dan honderd schrijvers welke 'beslissende plaat' zij meenamen naar Rottumerplaat. Tussen The Beatles, Bruce Springsteen, Lou Reed, The Rolling Stones en Elvis schoof één iemand Patty Griffin naar voren. De nestor van de Americana-muziek, schrijver Jan Donkers, nam de boot met haar Impossible Dream (2004) onder zijn armen. Hij schreef dat ze niet de tieten van Dolly Parton had of de scandaleuze nieuwswaarde van Amy Winehouse, maar dat ze eigenlijk alleen maar die stem heeft. 'Een stem die alles heeft wat Aretha Franklin van ultra-zwart tot Sandy Denny van ultra-blank hebben en ook nog alles ertussenin.' In Amerika zit ze in de eredivisie van singer-songwriters, werd ze gecoverd door countrygrootheden, was ze artiest van het jaar en won ze een Grammy. Maar in Europa heeft ze bij lange na niet die status, hier is de kleine (volgepakte) zaal in Groningen groot genoeg.

Op TakeRoot mag Donkers haar enige optreden in Nederland aankondigen. Voorafgaand in de coulissen staat hij stil bij 'de meest intense stem van dit moment', 'die me een mild gevoel van extase geeft'. 'Bij de liedjes die ze schrijft, is het alsof ze speciaal voor jou zijn gemaakt, net als in grote literatuur.' Vier keer heeft hij haar gezien, waarvan één keer toevallig in de lift, alleen Patty en hij. De sonore stem van Donkers zweeg zes verdiepingen lang, om kort voor het uitstappen uit te spreken dat hij uitziet naar haar optreden. Hij laat zelfs een foto zien: een glunderende Jan met Patty aan zijn zijde.

Dan zit ze achter de piano en zingt Someone Else's Tomorrow. Als ze lyrisch loeit over dat de morgen is bestemd voor iemand anders en dat dit ook geldt voor nare herinneringen, is er geen enkele hapering te horen. Wat ze er nadien ook over zou zeggen, je wenst iedereen zulk zout op de stembanden.

TakeRoot Festival, 12/9, De Oosterpoort, Groningen. Optredens van o.a. My Morning Jacket, Ryley Walker en the Delines.

Hartaanval

De Amerikaanse singer-songwriter David Corley werd zaterdagavond onwel tijdens zijn optreden op het TakeRoot Festival. Hij bleek een hartaanval te hebben gekregen en werd op het podium gereanimeerd. Daarna werd hij naar het ziekenhuis afgevoerd. De 53-jarige Amerikaan zou nog één nummer zingen met zijn band The Wild Connection, bedankte het publiek voor hun aandacht en zei: 'My heart goes out to you'. Vervolgens zakte hij in elkaar. Naar verluidt gaat het beter met hem.

Meer over