TheaterrecensieIk heet Lucy Barton

Ik heet Lucy Barton zet de introspectieve verteltrant van de roman om in expressief toneelspel ★★★☆☆

Deze monoloog is voor elke actrice een uitgelezen kans haar talent te laten zien. 

Johanna ter Steege in Ik heet Lucy Barton.Beeld Bram Willems

Het moet een tamelijk excentriek gezin zijn geweest, dat van Lucy Barton, eenvoudig meisje uit een gehucht in Illinois dat ervoor koos de band met haar afkomst en familie rigoureus door te snijden. Ze ging naar New York, trouwde daar en kreeg een kind. Maar ze werd ziek en belandde negen weken in een ziekenhuis. En opeens zat haar moeder naast haar bed – zomaar, uit het niets opgedoken, als een geestverschijning uit een uitgewist verleden.

De Amerikaanse Elizabeth Strout schreef de bekroonde roman My Name is Lucy Barton in 2016, en het werd een bestseller. Over moeders en dochters gaat het. Over de knellende band met een getroebleerd verleden. Over ontkomen aan de pijn van een gemankeerde jeugd. In korte hoofdstukken en in een onnadrukkelijke stijl laat Strout Lucy Barton vanuit haar ziekenhuisbed langzaam tot leven komen. Het is een vertelling zonder al te veel drama, zonder pathetiek, maar juist heel zorgvuldig opgebouwd, met onder die lichte toon een zekere mate van verontrusting.

Van het boek maakte Rona Munro een theaterversie, die met succes werd gespeeld op Broadway en West End. Logisch, want deze monoloog is voor elke actrice een uitgelezen kans haar talent te laten zien. 

In Nederland is die rol nu weggelegd voor Johanna ter Steege. In regie (en vertaling) van Antoine Uitdehaag zien we op het podium enkel een ziekenhuisbed en een stoel; in het bed ligt de dochter, in de stoel zit de moeder. Ter Steege speelt ze allebei, de moeder met een soort Twents accent, waarschijnlijk om te benadrukken dat ze van het platteland is. Dat is een keuze, zoals het ook een keuze is die rol op te bouwen van lichte verwondering naar grotere emoties.

Theater is iets anders dan literatuur. In dit geval valt het te rechtvaardigen dat de actrice de introspectieve verteltrant omzet in expressief toneelspel. Anders zou het boek lezen afdoende zijn.

Ik heet Lucy Barton

Theater

★★★☆☆

Door More Theaterproducties, spel Johanna ter Steege, regie Antoine Uitdehaag.

10/10, Singer Theater Laren. Tournee.