PICSFLOORTJE SMIT

Ik ben niet de enige die nu obscure films wilde zien – en daar jammerlijk in is gefaald

Leonardo DiCaprio and Kate Winslet in Titanic.  Beeld
Leonardo DiCaprio and Kate Winslet in Titanic.

Zeven weken quarantaine en tot mijn grote verdriet ben ik niet de Ingmar Bergmanexpert geworden die ik inmiddels had willen zijn. Herfstsonate, Geschreeuw en gefluister: de ene na de andere nog ongeziene film liet ik op dvd bezorgen in week 1, maar tot nu toe zag ik alleen Persona. Schitterende film. Alles wat ik doorgaans van cinema verlang: iets wat ik nog niet eerder zag, verrassend, verontrustend en prikkelend. En toch liep Bergmanproject hier spaak.

Ik geloof niet dat ik de enige ben met geknakte illusies op dit vlak. De quarantainekijker is de afgelopen weken doodgegooid met dwingende filmtips waarmee je deze periode betekenisvol visueel zou kunnen overbruggen. Nu is immers dé tijd om de cinematografische kennis op te poetsen: híér, de honderd beste films uit de geschiedenis. Haal virusfilms als Contagion in om u voor te bereiden op de apocalyps. Kijk naar Sunset Boulevard om eens anders te denken over zelfquarantaine, of naar Room, of naar films die zich afspelen in de ruimte. Geplaagd door zwerflust? Kijk naar Into the Wild of Wild. Drama even te zwaar? Hopla, een rijtje ondergewaardeerde komedies die u vast nog niet heeft gezien.

De overdaad is verlammend. Filmrecensent Caspar Salmon van The Guardian schreef deze week dat hij vooral naar kookprogramma’s kijkt. ‘Ik ben eenzaam en maak me zorgen. (...) Ik ben filmrecensent, maar films doen het nu even niet voor me. Ik slaag er niet in me lang te focussen.’ Wie gedeprimeerd is, wil geen ingewikkeld drama. En al die filmtips gaan voorbij aan wat cinema óók kan zijn, en wat nu misschien wel de belangrijkste functie is: een warme, vertrouwd ruikende deken om je onder te verstoppen.

Ik heb op mijn 18de een half jaar vrijwilligerswerk in Honduras overleefd dankzij Titanic. Ik ging keer op keer naar die film om in het donker te kunnen huilen van eenzaamheid en heimwee. Mijn eerste stukgelopen verkering verwerkte ik door met mijn huisgenoten herhaaldelijk te kijken naar de videoband van Legends of the Fall – een film waarvan ik me nu alleen herinner dat Brad Pitt erin speelt en dat laat ik graag zo. Afgelopen week heb ik met licht knagend schuldgevoel Clueless verkozen boven Bergmans Het slangenei. Níéts verrast me nog aan deze voor mij uit mijn tienerjaren vertrouwde, liefdevolle ode aan schaamteloze oppervlakkigheid. Geen enkel dieper inzicht hield ik eraan over. Het was heerlijk. Maar laat dit geen kijktips zijn. Bepaal vooral lekker zelf wat uw cinematografische fleecedekentje is.

Meer over