'Ik ben niet bang om herrie te maken'

Jamie Lidell oogst met Multiply succes als soulzanger. Hij had al een stevige reputatie in de technoscene. Vastleggen wil hij zich niet....

'Cool man', het hoofd dat uit de meterslange wollen sjaal en slobbertruisteekt, heeft hartelijk maar bescheiden kennis genomen van het heuglijkefeit. Jamie Lidell, is gepromoveerd van underground artiest tot mainstreamdarling. Lidells soulliedje Multiply is niet van radio 3FM te slaan.

'Maar dat betekent niet dat ik me door dat succes laat leiden en nualleen maar soul ga zingen. Ik hecht heel erg aan het idee dat ik muzikaalalles kan doen en laten wat ik wil. En mezelf herhalen hoort daar nietbij.'

De Britse zanger/knoppendraaier - met de sjaal erbij lijkt het of de DrWho van de experimentele electronica op bezoek is bij de platenmaatschappijin Hilversum - heeft zich altijd verre gehouden van voorspelbaarheid. Hetbeeld van soulzanger is nieuw maar hij had al een een stevige reputatie inde avant garde technoscene. Op het Warp label nam hij in 2000 hetexperimentele Muddlin' Gear op, vormde samen met mede-techhead CristianVogel de formatie Supercollider en zong in de Matthew Herbert's Big Band(een huwelijk tussen jazz en samples).

'Matthew vroeg me of ik een remix wilde maken voor het nummer TheAudience. Ik had daarvoor iets van die warme Motownsound in gedachten. Toenik een sample van mijn eigen stem op die manier gebruikte, beviel het mezo goed dat ik voor mezelf iets in die richting wilde doen: een heel albummet goede liedjes die me een up-gevoel geven.'

Ruim een half jaar nadat het album uitkwam, pikte 3FM-dj Giel Beelen hetnummer op, draaide het grijs en binnen de kortste keren was Multiply hetop een na meest aangevraagde plaatje op 3FM; vóór U2 en vóór de Ninemillion bicycles van Katie Melua. Zelfs bij de platenmaatschappij kwamLidells hitpotentie als een verrassing. In de eerste week van januari washet album overal uitverkocht.

Vanaf de eerste smeuiige oe's van het koortje is duidelijk waarom.Lidell klaagt en kermt in de beste Otis Redding-traditie terwijl een bassteady wegplukt en een gitaartje jengelt en zo samen een authentiekesoulsetting vormen. De overige nummers van het album klinken als lessen inJamie's soulmasterclass. You got me up is de grillige gefragmenteerde funkvan Sly Stone, When I come back around heeft de lasersynthesizers vanPrince en What's the use klinkt als een zondagochtend-Marvin Gaye inkamerjas.

'Het zijn mijn voorbeelden geweest, man. Mijn extended family. Ikluisterde heel veel naar Prince toen ik opgroeide. De manier waarop hijvolledige muzikale vrijheid nam om te doen wat hij wilde. Zelfs zo'nrechttoe rechtaan rocknummer als America, staat bol van de freaky gitaren.Ik ben ook niet bang om herrie te maken.'

De luisteraar zij gewaarschuwd. Want wie, verleid door hetradiovriendelijke geluid van Multiply, op zoek gaat naar meer Jamie enstuit op zijn debuut Muddlin' Gear krijgt geen zoetgevooisde engeltjesgeserveerd. Denk eerder aan ritmisch gestructureerd geluidspuin, gesausdin ruis en gruis.

Het was volgens de stijlhopper een fase in zijn ontwikkeling alskunstenaar. Wat hem betreft is er weinig verschil tussen Jamie Lidellelectronicafreak op het Holland Festival en Jamie Lidell die met JoolsHolland op de vleugel een liedje zingt; Jamie Lidell die op Lowlands 2005zijn stemsamples tot loops verwerkt en de Jamie Lidell die in de Engelsepers de creatieve stilstand in electronische muziek becommentarieert meteen kundig: 'Je bent tegenwoordig al een pionier als je een scheet laat ineen microfoon en dat door honderd apparaten jaagt.'

Tja, hij raakte een beetje op het genre uitgekeken. 'Weet je wat het is,computerelectronica biedt je op elke plek en op elk moment eenspectaculair aanbod aan mogelijkheden. Die overdaad doodt je creatieveenergie. Veel hedendaagse electronische muziek vervalt daardoor in eengigantische powertrip. Vergelijk het met een waanzinnige lichtinstallatiewaarbij je alle lampen tegelijkertijd aanzet. En dan komt er iemand met:''Ik heb nou toch een mooie, die geeft goud licht.'' Wat voegt dat nou nogtoe?'

Daarom diende de computer voor Multiply alleen als schetsboek en komtbijna alle muziek uit conventionele instrumenten. Zelf zijncollega-electronicafreaks waardeerden de plaat. Alleen aan de overkantroerden zich wat puristen en stak hier en daar dat oude popmonster weer dekop op, met weer eens die pseudo-objectieve vraag: Mag/kan een blankeartiest klinken als een zwarte?

Lidell: 'De paar keren dat me dat voor de voeten werd geworpen,antwoordde ik gewoon met: ''Mag een zwarte zanger opera zingen?'' Zo wasde discussie snel afgelopen.'

Meer over