IJzingwekkende akkoorden van ongerepte schoonheid

null Beeld Van Der Waa
Beeld Van Der Waa

Een vlucht zeer supersonische meeuwen of een meute hysterisch keffende keeshondjes - dat zijn een paar van de associaties die het recente strijkkwartet Fletch van Rebecca Saunders aanvankelijk oproept.

Echt iets voor het Arditti Quartet om zijn cd met zo'n stekelig stuk te openen. Overigens eindigt het werk, na het verstemmen van een aantal snaren, in duister geweeklaag.

Het String Quartet No.2 van Benedict Mason is daarentegen uitgesproken geestig. Het zit vol halfbekende klanken, mistige welluidendheid en malle spijkers op de kop en is tegelijkertijd uitgesproken violistisch.

Die laatste kwalificatie geldt ook voor Wonderful Four-Headed Nightingale, waarin Luke Bedford twee op zichzelf zeer welluidende lagen door middel van een kwarttoon verschil extreem tegen elkaar laat schuren, akkoorden laat klinken als meteorietinslagen en uiteindelijk terugkeert naar de ongerepte schoonheid van het begin.

Het indrukwekkendst is Pandora's Box van John Zorn, de enige niet-Britse componist op deze cd, dat met zijn Duits zingende sopraan hier en daar sterk doet denken aan Schönbergs strijkkwartetten.

Sarah Maria Sun geeft Zorns muzikale multiversum een overredingskracht die even ijzingwekkend is als het gestaalde spel van de vier strijkers. Het is allemaal ook nog eens live opgenomen.

Meer over