albumrecensieBluebeard

Iedere noot van Yuri Honing is raak op zijn album Bluebeard★★★★☆

null Beeld

Bluebeard is het derde album op rij waarop tenorsaxofonist Yuri Honing met zijn akoestische kwartet de elementen ruimte en verstilling onderzoekt. Samen met pianist Wolfert Brederode, bassist Gulli Gudmundsson en Joost Lijbaart (drums) blaast hij niet zozeer melodieën, maar schildert eerder lange strepen, ritmisch omgeven door met grote precisie geplaatste piano-, bas- en slagwerkklanken.

Net als op Goldbrun (2017) verwijst Honing op Bluebeard naar een kunstwerk, het klassieke sprookje over Blauwbaard. Maar ook nu staat de veelal impressionistische muziek volledig op zichzelf. Ook hier is iedere noot raak. De vier muzikanten volgen elk een eigen pad. Lijbaart slaat niet alleen de maat maar bakent een terrein af waarbinnen bas- en pianonoten het mooist kunnen glinsteren als Honing er met veel elegantie doorheen blaast.

Zijn tenor is weer dieper en intenser gaan klinken. Met nog minder noten weet Honing nog meer emotie op te roepen. Alleen de poëziedeclamatie als een na laatste track breekt de sfeer een beetje, maar wellicht daardoor voelt het melodisch drukke, en daarom van de rest afwijkende slotstuk nog meer als een bevrijding of een nieuw begin.

Yuri Honing Acoustic Quartet

★★★★☆

Bluebeard

Jazz

Challenge

Meer over