DagboekLene Gammelgaard (1961)

Hoe verder je daalt, hoe veiliger je bent

Erik van den Berg deelt dagelijks een opmerkelijk fragment uit zijn verzameling historische dagboeken.

Zicht op Mount Everest.  Beeld Gamma-Rapho via Getty Images
Zicht op Mount Everest.Beeld Gamma-Rapho via Getty Images

Mount Everest, 10 mei 1996

Omlaag, omlaag, let op je evenwicht – de meeste klimmers die omkomen op de Everest, doen dat op de terugweg. Let op waar je je voeten zet, steek de pickel in de sneeuw, en neem één stap. Klik je vast aan dat touw, en daal de Hillary Step af. Het is me gelukt. Het is me verdorie echt gelukt! Nu moet ik die paar uur tot de Zuidcol nog zien te overleven.

Omlaag, omlaag over de traverse waar ik op de weg omhoog moest stilhouden. Ik herken het nauwelijks – het lijkt allemaal niet zo steil meer. Dan komt het zuurstofdepot. Hoe is het met mijn zuurstoffles? Bijna leeg. Hoeveel zijn er nog? Ik controleer de stapel: leeg, bijna vol, vol – alles ligt nu door elkaar. Orde is in chaos veranderd.

Ik verwissel mijn zuurstoffles en reken uit dat de inhoud van deze nieuwe fles nauwelijks toereikend is, maar hoe verder ik afdaal, hoe veiliger ik ben. En dus ga ik verder naar beneden, aan het ondeugdelijke vaste touw, om de hoek, en PAF!

Wind op stormkracht en sneeuw. SHIT! Dit is erg. De wolken die ik vanaf de top zag, waren dus een sneeuwstorm die zich verder naar beneden aan het ontwikkelen was, en nu moeten we er dwars doorheen. Ik ben blij dat ik de anderen al heb ingehaald.

Sandy gaat opeens zitten en wil niet meer verder. Iemand schreeuwt: ‘Als je nu godverdomme niet als de sodemieter doorloopt, ga je dood.’

Lene Gammelgaard (1961), Deense bergbeklimmer. Ingekort fragment uit De laatste uitdaging. Vertaling Raymond Noë. Bzztôh, 1999.

Meer over