Hoe meer doden hoe meer slappe lach

In Medea kan de ellende niet op. Een vrouw wordt verlaten door haar man, ze vermoordt haar rivale én zet het mes in haar zoontjes om hun vader te treffen....

Marian Buijs

Ongegeneerd staat ze te genieten van de gruwelijke details in het verhaal van een bediende die heeft gezien hoe haar rivale in de vlammen is omgekomen. Haar moordplannetje is gelukt.

Het wonderlijke is dat je goeddeels in haar wraakgevoelens meegaat. Je denkt mee als ze zich verkneukelt over de mogelijkheden: zal ze het paleis van de nieuwe vrouw van haar man in vuur en vlam zetten of zal ze manlief zélf ombrengen?

Dat komt door Sabrina van Halderen. Haar Medea verschiet razendsnel van kleur: de vlijmscherpe woede van een tijgerin verandert in verlokkende vleierij. Maar steeds laat ze voelen dat ze in haar hart totaal aan de grond zit.

Toch houdt ze haar lot in de hand: vanuit haar uitzichtloze positie - haar man Jason gaat trouwen met de koningsdochter, zij wordt als ongewenste vreemdelinge het land uitgezet - stippelt ze haar vluchtweg feilloos uit. Ze krijgt weinig weerwerk: Jason is nogal een doetje, met koning Kreon hebben we ook niet veel op, en het eenpersoonskoor (Charlotte Lap) is vooral meelevend.

Dat zingende koor is verrassend goed bij stem en wisselt soepel tussen pastiche en klaagzang.

Met een vrolijke knipoog naar de musical klinken een aantal koorfragmenten als songs die zo van Robert Long zouden kunnen zijn. Tikje sentimenteel, tikje dik hout. Drie voortreffelijke live muzikanten (vleugel, saxofoon en viool) tillen die ingreep moeiteloos uit boven al te makkelijk amusement.

In deze monumentale ruimte, prachtig belicht, doen kwieke bodes hun gruwelverhaal als een olijke sketch: hoe meer lijken, hoe meer slappe lach. Op zulke momenten zitten de tragische en de komische noot elkaar te veel in de weg.

Maar Van Langens poging alle ellende tegen te kleuren, is gewaagd. Ze durft. Neemt risico's, bereikt veel met acteurs en weet om te gaan met de ruimte.

Alleen haar tekstgetrouwheid vergt op den duur te veel van het uithoudingsvermogen. Die tekst, daar had ook best het mes in gekund.

Meer over