And Venus was her namePeter

Hoe het bakvissenkoor Sweet Sixteen iedere Peter in Nederland het leven zuur maakte

Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Peter was de kroon op het werk het koor Sweet Sixteen.

Peter is mijn ideaal
Grijze trui en rode sjaal

Peter
, Sweet Sixteen (1960)

null Beeld
Beeld

De jaren zestig moesten nog op gang komen toen het bakvissenkoor Sweet Sixteen (1952-1972) iedere Peter in Nederland het leven zuur maakte. Jarenlang zou dat doorgaan, tot op de dag van vandaag zelfs. Het was het onbedoelde neveneffect van een daverende hit, Peter.

Peter (18) was een jongen uit de hoogste klas. Hij droeg een grijze trui en een rode sjaal, en bracht met zijn blauwe ogen en donkere haar menig meisje op school het hoofd op hol. Onbedoeld, want hij keek niet naar ze om. Sterker nog, hij vond meisjes stom, iets waar destijds niets achter werd gezocht. Desondanks: ‘Peeeeeeter, ik ben verliefd.’

De meisjes van Sweet Sixteen – het waren er een stuk of dertig – waren niet veel jonger dan Peter. Dirigent Lex Karsemeijer en zijn vrouw Mies Spruit rekruteerden ze uit Bussum en omgeving (de Gooise r is onmiskenbaar) en ze waren tussen de 15 en 18 jaar oud. Een van hen - geinig weetje tussendoor - was Henny Stoel, het latere boegbeeld van het NOS Journaal van 20.00 uur.

Sweet Sixteen was populair, tot over de grenzen zelfs. ‘Uit de gehele wereld komen geestdriftige brieven, tot vanuit Rusland toe’, schreef Trouw in 1962 waarderend. Peter was de kroon op het werk van het koor en kreeg, jaren later, onverwachte navolgers.

null Beeld
Beeld

Geïnspireerd door Walk on the Wild Side van Lou Reed smeedden Bram Vermeulen en Freek de Jonge als Neerlands Hoop in Bange Dagen Peter in 1976 om tot een zwoele, ja zelfs geile song. Twintig jaar later bracht Jiskefet een eigen, melige versie uit. Er was niet aan gesleuteld, alleen de naam Peter werd elke keer op een malle manier geroepen.

Oprichter Karsemeijer maakte de erotische Peter van Bram en Freek nog mee. Hij moest hier niks van hebben, als NCRV’er in hart en nieren. ‘Mijn dertig dochters’, noemde hij de meisjes. Van het geld dat de verkoop van grammofoonplaten opleverde, gingen zijn vrouw en hij jaarlijks met ze op vakantie, naar Valkenburg, bijvoorbeeld, of een kampeerboerderij in Lochem.

Karsemeijer, Oom Lex voor de meisjes, had zijn sporen in de muziek verdiend. Hij was een excellente tenor en dirigent. Een jaar na Peter werd hij chef lichte muziek bij de NCRV, de christelijke omroep waar hij al in 1934 zijn eerste klus voor had gedaan: het zingen van de dagelijkse ochtendwijding.

Lex en Mies Karsemeijer krijgen een gouden plaat. Beeld Hollandse Hoogte /  ANP
Lex en Mies Karsemeijer krijgen een gouden plaat.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

Maar het was Tante Mies die de tekst schreef van het grootste succes van Sweet Sixteen, de vertelling Peter, over een onmogelijke liefde. Haar rol was ook in een ander opzicht cruciaal, zei Oom Lex in 1972 in het Algemeen Dagblad. ‘Zal zo’n meid hoofdpijn krijgen of vallen... dan kan ze toch veel beter door een vrouw worden geholpen dan door mij. Ja, mijn vrouw had altijd pleisters en aspirine bij zich.’

Het was een afscheidsinterview. Oom Lex vond het mooi geweest, hij wilde meer tijd voor zichzelf. Er sudderde ook ongenoegen. Het repertoire en de muziek van Sweet Sixteen waren niet meer van deze tijd, hoorde hij steeds vaker. Zijn reactie: ‘Maar verdorie, is alleen popmuziek dan nog zaligmakend?’

De meisjes waren ook zo braaf niet meer, merkte hij. Op de vakanties namen ze geen genoegen meer met een glaasje prik, zoals vroeger, maar vroegen ze om een cola-tic. Net zo misnoegd: ‘Nu roken ze vaak als schoorstenen.’

John en Paul

Meer over