‘Het woord oud wilden we vermijden’

Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten werken samen. Generatiegenoten...

Van onze medewerker Gijsbert Kamer

Natuurlijk kenden ze elkaar van vroeger, de muzikanten Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten. Maar in de jaren tachtig waarin ze glorieerden met hun eigen bands de Frank Boeijen Groep, The Nits en Doe Maar, leefden ze in wat Vrienten gescheiden circuits noemt.

‘Henk zag ik in mijn prille Doe Maar-jaren al in Paradiso, maar de Nits dat was, hoe zeg ik dat netjes toch vooral iets van de Rietveld Academie. Een beetje kunstzinnige muziek waarvan ik toen vond dat het heel ver van me af lag. Dat vind ik nu niet meer. En Frank? Ja wij hebben eigenlijk wel altijd hetzelfde gedaan, Nederlandstalige muziek gemaakt.’

Dat ze ooit met z’n drieën een plaat zouden maken en op tournee zouden gaan, lag steeds meer voor de hand. Hofstede: ‘Je trekt als generatiegenoten die al zo lang meedraaien toch naar elkaar toe, dan denk je, kom zullen we eens wat proberen.’ ‘Maar de samenwerking is echt uit onszelf geboren’, stelt Boeijen. ‘Eerst was er het idee de theaters in te gaan, en toen kwam de behoefte een album op te nemen.’

Vrienten: ‘Zomaar wat liedjes van vroeger spelen dat zou slap zijn.’

Hofstede: ‘Te belegen en te gemakkelijk ook.’

De drie heren vullen elkaar snel aan in de hotelkamer in Amsterdam waar ze hun album en tournee getiteld Aardige Jongens toelichten.

Wat het vooral niet moest worden was een plaat die over ouder worden zou gaan. Hofstede: ‘Dat woord oud wilden we vermijden’.

Vrienten: ‘Nee, niet drie oudere heren die nostalgisch terugblikken. Ik ben ook afgestapt van het over mezelf schrijven, ik heb vier verhalen geschreven in een akoestische taal. Dat het soms wat melancholiek klinkt komt uiteindelijk gewoon omdat we daar alle drie van houden.’

Vrienten stapte af van zijn gebruikelijke lyriek en Hofstede moest voor het eerst sinds jaren weer in het Nederlands zingen. Van de drie is Boeijen het dichtst bij zijn oude stek gebleven. ‘Ik was op de middelbare school al die jongen met gitaar die van Bob Dylan hield, maar ik heb altijd in het Nederlands gezongen, ook in de jaren zeventig toen dat nog totaal niet hip was.’

En dan gaat het gesprek toch al snel over vroeger. De titel Aardige Jongens verwijst naar een tekst van Vrienten: Jongens waren we, aardige jongens / Maar bij lange na geen kerels.

Vrienten: ‘Dat liedje is echt ontstaan toen ik deze regel had, niet omdat ik Nescio wilde citeren. Het kwam echt voort uit de gedachte dat we vroeger misschien wel aardige jongens waren maar vooral een stel slappelingen.’

Boeijen: ‘Dat liedje geeft een goed tijdsbeeld.’

Vrienten tegen Hofstede: ‘Henk, jij hebt nooit drugs gebruikt. Ik lag soms echt stoned in de hoek en we dachten dan dat we de wereld aan het verbeteren waren alleen maar door er over te praten. Sommigen vrienden van vroeger hebben het ook niet gehaald, ook daar gaat Aardige Jongens over.’

Maar er moest ook niet te veel gemijmerd worden.’ Hofstede: ‘Alsjeblieft geen drie mannen die met akoestische gitaren een poëtische plaat maken vol nostalgie.’

Vrienten: ‘We hebben uitdrukkelijk gesteld niet alle drie alleen maar reflectieve liedjes aan te dragen, en die van Henk bleken zich het best te lenen voor een wat beatgerichte aanpak.’

Hofstede: ‘Glazen Hart begon als een heel ingetogen liedje, maar door er met z’n drieën aan te sleutelen klonk het steeds krachtiger.’

Vrienten: ‘Natuurlijk hebben we nagedacht over hoe we een zo groot mogelijke eenheid in de liedjes konden krijgen. Zo hadden we een paar restricties als ‘niet te veel synths’ ingebouwd.

‘Henk kwam op het sublieme idee ons in zijn liedje te laten zingen. Dat nam ik mee. Ik moest er zelf toen nog twee maken, en daardoor klonk die meteen wel homogener.’

Ze hebben zin in in de tournee, straks. Boeijen en Hofstede zijn wel gewend aan lange theatertours maar voor Vrienten is het een betrekkelijk nieuwe ervaring. ‘Toen de plannen zich ontvouwden zei ik meteen: het lijkt me heerlijk zo’n toer, doe er maar meteen een stuk of vijftig door het hele land. Ik kan niet wachten, het is toch echt even eruit voor ons jongens.’

Meer over