Het vertrouwen in Sarkozy is groot

Eerder vertoond in Frankrijk: een president die korte metten wil maken met de zeer riante verlofregelingen van arbeiders. President Chirac heeft drie achtereenvolgende premiers op deze klus gezet....

En nu? Gaat president Nicolas Sarkozy wel doen wat zijn voorganger – ‘de meest ouderwetse Franse politicus’ – Chirac niet lukte? Zakaria denkt van wel. Want de straat regeert niet meer. Tenminste*een ander deel van de straat is de baas. Dat bleek al uit de berichtgeving vorige week over de stakingen. Want het spoorwegpersoneel mag de boel plat leggen, het publiek vindt dat het afgelopen moet zijn. Want wat is er mis met het moderniseren van de bijna genante regelingen bij het spoor? Met pensioen op je 50ste; dat stamt uit de tijd van de stoomtrein, ‘toen de levensverwachting veel lager was, en het werk – kolen in de ketels scheppen – gevaarlijker.’

Sarkozy zit op het juiste moment op de juiste plaats. En als het hem lukt deze strijd te winnen, groeit hij misschien uit tot wat Blair deed in de jaren negentig en begin 2000, en Thatcher nog voor hem. Hun land – lees ook: de economie – moderniseren. Zo kreeg Groot-Brittannië een nieuw imago, werd het een moderne wereldmacht, en ‘de Britse economie het symbool van succes in een tijdperk van globalisering’. De Fransen hebben daarin nog wat werk te verzetten.

The Economist heeft het ook al over de Franse straatgevechten. Tussen de regels door staat wel wat een groot staatsman Sarko nu al is. ‘In een poging de vakbonden de ruimte te geven zich zonder gezichtsverlies terug te trekken, benadrukte Sarkozy deze week dat de stakingen niet gaan over winnaars en verliezers.’

Hoe anders is dat in Time. Daar lijkt Frankrijk een land vol losers in The Death of French Culture. Ondanks alle pogingen quota in te stellen voor het minimumaandeel Frans op tv en radio hebben Proust, Monet, Piaf en Truffaut nooit waardige opvolgers gevonden, vindt Time. In de misère die het Amerikaanse weekblad afschildert, veegt het en passant de vloer aan met de ruimhartige subsidiëring in het land dat in de jaren tachtig zelfs een minister voor rock-’n-roll aanstelde in de wedijver tegen de Angelsaksen.

Toch is Time optimistisch. Het hoge multicultigehalte van Frankrijk betekent de redding voor de cultuur. De Iraanse Marjane Satrapi, met haar Persepolis als Franse inzending voor de Oscars, verwoordt hoe ruimdenkend de Fransen zijn: elke buitenlander mag in het Frans schilderen of schrijven. Mag dat Frans zelfs achterwege laten. ‘De rijkdom zit ‘m in díe kwaliteit’, zegt Satrapi.

Nanda Troost

Meer over