Het transitieteamsatire

Het Transitieteam troost zich met de matadors van onze nationale voetbaljournalistiek

Wekelijks geeft Micha Wertheim op deze plek berichten van het Transitieteam door aan de bezoekers van de Volkskrantwebsite.

Nu het Nederlandsche voetbal in een diep donker dal is beland, troost het Transitieteam zich met de gedachte dat onze nationale voetbaljournalistiek al jaren alleen maar beter wordt. Want waar die verwende miljonairs het lieten afweten bleven onze geletterde analisten fier overeind. Waar de nationale oefenmeester op het hoogste Europese podium fout op fout stapelde door matig getalenteerde spelers niet in hun kracht te laten spelen, daar tonen de duiders van ’s lands populairste spelletje ons dat het ook zonder al te veel talent mogelijk is om jaar na jaar aan de absolute top te blijven kleven.

Met een ongeëvenaarde passie voor synoniemen, weten deze toegewijde scribenten, die nooit aarzelen een wervelend bijvoeglijk naamwoord toe te voegen aan hun toch al bloemrijke liefde voor alles wat zich in en om de heilige grasmat afspeelt, ons te trakteren op hun kennis, virtuositeit en liefde voor het 150 jaar geleden in Engeland bedachte balspel dat zich afspeelt binnen die vier met kalk getrokken lijnen. Het is alsof deze tovenaars van het woord hun digitale ganzenveer telkens weer in een potje magische inkt weten te dopen om ons opnieuw te verrassen met het zoveelste literaire hoogstandje waarmee ze de altijd fascinerende dans met het ronde leer in hun schilderachtige barokke proza weten te vangen.

Keer op keer ziet het Transitieteam vol bewondering hoe deze matadors van de metafoor erin slagen met vanzelfsprekend gemak het spelletje van elf tegen elf, op een frisse en altijd verrassende manier voor ons geestesoog tot leven te wekken. Want nergens is bij auteurs de regel dat je nooit twee keer hetzelfde woord in een stuk mag gebruiken zo ingeslepen als bij de chroniqueurs van alles wat zich afspeelt op en om het harde, natte, kortgeschoren veld.

Speels jonglerend met platitudes, rancune, afgunst en sentimentaliteit slagen ze er keer op keer in om ons, de 17 miljoen bondscoaches die deze kleine voetbalgekke natie vormen, te raken met treffende inzichten, herkenbare anekdotes en bijtend commentaar.

In gedachten voeren ze ons mee langs iconische toernooien zoals die in 1972, 1974, 1988, 2010 en 2014. Toen onze jongens van stavast de wereld de weg wezen en de wereld nog niet knettergek geworden was.

In de bossen van Zeist vechten middelmaat en onkunde de komende weken een gevecht uit over de vraag wie straks de verantwoordelijkheid mag dragen voor het echec van 2022. Het Transitieteam troost zich met de gedachte dat ook die strijd opgetekend zal worden door de ware helden van deze tijd.